Één jaar met een spiegelreflex-camera… een terugblik

Het is bij benadering één jaar geleden dat ik de stap zette, van een een digitale compactcamera naar een spiegelreflex. U weet wel, die grote, log uitziende camera’s waar je steeds meer mensen (of moet ik zeggen, mannen) mee ziet zeulen. Is het de moeite gebleken? Hoe heeft het mijn fotografie veranderd? Ben ik blij dat ik de overstap maakte?

1. De eerste ervaringen met de Nikon D60

Blij als een kind was ik toen mijn Nikon D60 aankwam. Aan die aankoop ging geen groot vooronderzoek vooraf. De helft van wat er bij de specificaties van de camera stond verstond ik niet. En zoals wel vaker het geval is: je weet niet goed welke eigenschappen je zeker moet controleren, tot je zélf een toestel hebt.

Ik had dan ook maar gekozen voor de standaard lens (de zogenaamde kitlens) die in één pakket met de camera zelf (de body) verkocht werd.

Een dag na de aankoop, was’t carnaval op de school van de kinderen. De ideale kans om de camera een eerste keer uit te proberen, en de leuke en minder leuke kanten van zo’n digitale reflexcamera te ontdekken.

De leuke eerste indrukken van een spiegelreflex

- Foto’s worden zonder vertraging (vaak shutterlag genoemd) getrokken! Een groot verschil met andere digitale camera’s waar er wat tijd zit tussen het moment dat je klikt en dat de foto effectief vastgelegd wordt. Scherpstellen gaat ook véél sneller.
– In portret-modus is de achtergrond mooi wazig en de voorgrond scherp.
– Groothoek fotografie … zalig! Je krijgt plots veel meer op één foto.
– De batterij lijkt onaangeroerd na een hele middag van foto’s schieten.

De tegenvallers

• De zoom is wel héél erg beperkt. Die kitlens heeft nauwelijks zoom-mogelijkheden. (vergelijkbaar met x2,5 zoom)  En met zo’n grote camera kan je niet dichtbij komen zonder op te vallen.
• Bewogen foto’s zijn er nog steeds bij weinig licht.
• Geflitste foto’s blijven pijnlijk wit afgebleekt en donker in de achtergrond.
• Er zijn nog evenveel mislukte foto’s als vroeger.
• Geen schermpje meer op de achterkant dat je een beeld geeft van je foto’s, maar altijd door het “oogje” kijken. Dat staat dan misschien wel professioneel, het beperkt wel de mogelijkheden om gewaagde perspectieven (boven je hoofd, of van op de grond) te gebruiken.

Kortom

Eigenlijk waren mogelijkheden met de camera er niét groter op geworden. In tegendeel, tegenover mijn 10x zoom van mijn vorige camera werd ik in mijn zoom-mogelijkheden beperkt. Het enige echt tastbare voordeel was dat mijn foto’s onmiddellijk genomen werden. Er waren nog steeds veel mislukte foto’s, maar die paar foto’s die wél gelukt waren, waren zeer geslaagd te noemen.

Dit is deel 1 in een reeks van 4 artikels:

• Deel 1: Beginnen fotograferen met een spiegelreflexcamera: voor- en nadelen (dit artikel)
• Deel 2: Bijlezen op de theorie van het fotograferen en nabewerken op de computer
• Deel 3: Extra materiaal: portretlens, zoomlens en opzetflitser
• Deel 4: Conclusie: het is niet (enkel) het materiaal, het is vooral je oog dat voor mooie foto’s zorgt

Verwante artikels:

1. Een jaar met de spiegelreflex (3)
2. Een jaar met een spiegelreflex (deel 4)
3. Het eerste jaar met een spiegelreflex (Deel 2)
4. Point and shoot met een spiegelreflex
5. Starten met fotografie: tip 3