Een piano-geek aan de drugs
Ik speel de laatste tijd veel te weinig op mijn piano… maar als ik deze kerel hoor uitleggen hoe Philip Glass (die o.a. voor de Truman Show filmmuziek schreef) eenvoudige riedeltje omtovert naar prachtig lijkende composities, wil ik ook weer achter de toetsen zitten.
Verwante artikels:
In sé heeft deze mens wel gelijk. De meeste muziek van Philip Glass, zeker zijn oudere werk en de composities voor solo piano, klinken kinderlijk eenvoudig.
Maar Philip Glass maakte van dergelijke repetitieve muziek zijn handelsmerk. En als je oudere werken zoals “Music in 12 Parts” hoort, of live ziet spelen, weet je pas hoe aartsmoeilijk dat is.
Bovendien werd Philip Glass niet bekend door solowerk, maar wel met zijn Ensemble. De ‘oefenwerkstukken’ waren het eerdergenoemde “Music in 12 Parts” en “Music in Similar Motion”, die uiteindelijk leidden tot de bijna 5 uur durende opera “Einstein on the Beach”, nog steeds één van de knapste stukken muziek ooit gemaakt.
Ik heb Philip Glass al enkele malen solo zien spelen, en zijn werken al meer dan 15 keer, en ik kan dat alleen maar aanbevelen.
Overigens komt hij volgend jaar in Eindhoven. Het Philip Glass Ensemble speelt dan live muziek bij “Koyaanisqatsi” (een absolute aanrader!!!) en de volgende dag “Music in 12 Parts”, 12 repetitieve stukken muziek van elk een 20-tal minuten. Dat heb ik 2 jaar geleden nog in Amsterdam gaan zien en dat was zo intrigerend, dat ik in 2010 nog eens ga.
Straffe kerel. Al vind ik zijn eigen muziek niet bijzonder.
Ken je deze maffe “nurd”?
http://www.youtube.com/user/ronaldjenkees?blend=1&ob=4#p/a/u/1/0O2aH4XLbto
Als ie het zo uitlegt dan lijkt het simpel, lijkt zeg ik wel