Eurosong Festival (Contest), de 2010-versie

Eurosongfestival 1990

Even terug naar ‘t verleden. Toen ik nog in de lagere school zat, was het elk jaar “feest” in mei. Zoals de fikskes het zeggen: (druk op play)

Songfestival betekende dat we naar onze oma en peter en tante gingen, getrakteerd werden op thee en een heerlijk plakje cake. Vooraf werden (eerst met de hand, en later met behulp van onze commodore 128) lijsten gemaakt met de namen. Tijdens de uitzending keken we naar de televisie, maar we luisteren naar de radio. (al weet ik niet meer waarom dàt een vereiste was.)

Het songfestival zag er toen nog heel anders uit, geen voorrondes, geen muziek op bandjes, geen landen die je behalve in het kader van het immigratiebeleid ooit hoort, … Neen: nog met een live orkest, met liedteksten waar je geen snars van verstaat elk jaar dezelfde 21 landen.

Songfestival 2010

De tradities zijn helaas verwaterd en de grootouders overleden en het songfestival ademt al lang de nostalgie van welleer niet meer. Maar dit jaar stuurde België eindelijk nog eens een inzending die echt goed was. ‘t Is geen liedje dat ik elke dag moet horen, maar het wekt toch enige emotie op. En Tom Dice’s succes in de voorrondes waren een prima excuus om me voor het festival van de wansmaak te parkeren.

Geen grootouders deze keer, maar wel een trouwe smartphone en honderden andere twitteraars die mee commentaar gaven over de wedstrijd. Vanaf het eerste liedje, tot het einde van de puntentelling werd er commentaar gegeven op de deelnemers, hun zangkwaliteiten, hun kleding, en -er waren duidelijk veel mannen aan het volgen- de boezem van de zangeres in kwestie.

Even waande ik me weer in 1990… al had ik het als ontluikende tiener niet openlijk over de boezem van de kandidaten met grootmoeder en co.

Geen verwante bijdragen.