Kinescola

Het is om hun “Kinescola” programma in de kijker te zetten dat Kinepolis de Vlaamse leerkrachten gratis in hun grote complexen voor een film uitnodigt. In ruil voor het bekijken van een presentatie over het aanbod van Kinepolis voor scholen, krijgen leerkrachten én hun gezin een avant première voorgeschoteld. Geen slechte deal, zeker omdat dat aanbod van Kinepolis qua films voor scholen niet oninteressant is. Maar voor een leerkracht uit Sint-Niklaas is Gent of Antwerpen toch behoorlijk ver om met de klas naar de film te gaan (en dus ook onbetaalbaar).

De gele ventjes van Dispicable Me

De trailer van de film wist me al een tijdje te charmeren, maar de naam verdween steeds weer. Dispicable Me zal wellicht de geschiedenis ingaan als de film met “die gele mannetjes” die eigenlijk maar een nevenpersonage zijn en weinig bijdragen tot het plot van de film.

Dat plot is eigenlijk in enkele zinnen te vertellen. Dr. Gru, een zure “criminal mastermind” heeft het plan om de maan te stelen. Hiervoor heeft hij echter de hulp van drie weeskindjes nodig, die hem doen ontdekken dat er meer is in het leven dan briljante misdaden plegen.

Een cartoon van 95 minuten

Dat is de recensie van een gebruiker op imdb.com en daarmee slaat die de nagel op de kop. Of je dat nu als een kwaliteit of als een zwakte beschouwt, dat laat ik aan je persoonlijke voorkeur over. Maar zeker is dat de film het moet hebben van slapstick-humor, visuele gags en een occasionele one-liner. Het duurt lang voor je een samenhang ziet tussen de personages en waar het verhaal nu eigenlijk heengaat. Het duurt ook lang voor je je wat kan binden met de figuren in de film. Maar dat gezegd zijnde breekt de film open in een hele leuke pretpark-scène om je dan niet meer te lossen.

In vergelijking met Up is deze film een lichtgewicht, maar ééntje van het amusante soort. Alhoewel ze gerust wat meer de schaar in de scènes hadden mogen zetten, 95 minuten is net iets te lang voor deze film, heb ik me zeker prima geamuseerd.

We zagen de Nederlandse versie wat in dit geval wel eens een nadeel zou kunnen zijn. Men heeft er voor gekozen elk karakter van een sterk dialect te voorzien. Zo sterk dat de personages soms moeilijk verstaanbaar zijn. Zeker voor kinderen, denk ik dat de streektaal té veel doorweegt en voor verwarring kan zorgen.

Het gebeurt weinig dat de muziek in de film, me tijdens het bekijken opvalt. Maar in dit geval zorgde  Pharell Williams voor en erg funky soundtrack die bijzonder goed past bij het luchtige karakter van de film. Het contrast met de instrumentale score van Hanz Zimmer, die het geheel producete kan niet groter zijn. Een zeer geslaagde combinatie. Helaas is die Hanz Zimmer muziek (nog) niet verkrijgbaar.

Ah ja… wellicht zal de versie die eind oktober in de zalen verschijnt de 3D versie zijn, en dat zou wel eens heel leuk kunnen worden. Ik merkte dat er een aantal effecten ingebakken zitten die echt mikken op de extra mogelijkheden die de brilletjes geven.

Het themagebied

Vooraf had ik mijn reserves voor dit “themagebied”. Eigenlijk is het een bochtig straatje waarlangs je drie attracties en één souvenirshop vindt. Toch heb je het gevoel dat je een themagebied inwandelt wanneer je onder Buzz zijn benen het Playland inloopt. Door de begroeiing rondom de straat heb je nagenoeg geen contact met de rest van het park. Hierdoor lijkt het echt alsof je in een ander themaland zit. Je kan dit themagebied echter niet vergelijken met de grote en knap afgewerkte zones als Frontierland of Fantasyland in het Disneyland Park. Toy Story Playland is zoveel malen kleiner en eenvoudiger van vormgeving en detail.

De attracties

Slinky Dog Zigzag Spin

Een klassieke “rups” zoals je zo op zowat elke kermis vindt maar dan in een Toy Story jasje gegoten. Meer is deze attractie eigenlijk niet. Wie extraatjes verwacht omdat deze rups in een Disneypark staat is er aan voor de moeite. De wachtrij is comfortabel en netjes, maar heel eenvoudig van vormgeving. Je wandelt tussen uitvergrootte houtblokken tot je in de verpakking van Slinky Dog aankomt. Daar kom je -toepasselijk- in een vervelende zigzag wachtrij terecht om het laatste deel te wachten. De attractie bleek deze eerste dagen nog heel onbetrouwbaar, want de rups moest verschillende keren ontruimd worden.

Toy Soldiers Parachute Drop

Deze enorme, robuuste eyecatcher -en dat bedoel ik helaas niet op een goede manier- is een softe val-attractie. In Bobbejaanland en Walibi stonden ooit soortgelijke attracties, maar deze waren een stuk pittiger. Gezeten op een bankje met  3, wat overigens heel ongemakkelijk is voor families-  ga je een drietal keer tot bovenaan de paal en val je een eindje naar beneden. Het is zeker geen vrije val zoals zijn grote broer Tower of Terror en heeft echt kinderen als doelpubliek.

Zoals ik al aangaf zijn de rijtjes van drie bijzonder moeilijk om families neer te zetten en zorgt het voor veel verwarring en oponthoud tussen de ritjes. Dit haalt de capaciteit van de attractie omlaag wat zorgde voor monster-wachtrijen die nooit onder de 100 minuten doken. We berekenden even dat er zo’n vierhonderd mensen per uur in de attractie zouden zitten. Bedroevend laag en zeker onvoldoende voor een gigantisch park als de Walt Disney Studios.

RC Racers

Een achtbaan, die eigenlijk een schommelschip is, da’s het concept van RC racers. Deze achtbaan schommelt je tussen de twee uiteinden van een U-vorm. Vergis je echter niet, ondanks zijn kindvriendelijke vormgeving is het een pittige achtbaan. De airtime (kriebel)-momenten zijn ongelooflijk telkens je de top van de U bereikt. De rit is heel kort, je gaat slechts 5 keer hoog heen en weer. Maar toch is de achtbaan behoorlijk krachtig en zeker niet voor de kleinsten.

Een goede zet van Disney?

Zelf was ik blij toen ik hoorde dat er een aantal echte attracties bijkwamen. Het show-aanbod van het park is zeker knap, maar zo vaak zitten en kijken zorgt voor een heel passieve beleving. Het park voegde daarom de laatste jaren al echte thrill rides als Crush’s Coaster en Tower of Terror toe. Met met Toy Story Playland denken ze ook aan jongere kinderen.

Deze drie attracties hebben echter zo’n lage capaciteit dat ze de Walt Disney Studios weer in dezelfde problemen brengen als met Crush’s Coaster. Voor die achtbaan staat elke dag een wachtrij die nooit onder de 90 minuten duikt en voor deze attracties voorzie ik net hetzelfde. Het zijn mooie attracties voor kleinere parken, maar met een capaciteit van enkele honderden mensen per uur zijn ze totaal ongeschikt voor de bezoekersstromen die Disney trekt.

Iedereen had dit zien aankomen. Alle pretparkfans die vooraf de plannen inkeken wisten: dit gaat wéér eindeloos wachten worden. Ook bij het management moet men dat wel geweten hebben. Iets in mij zegt, dat Disney deze rides plaatst om de mensen langer in de Walt Disney Studio’s te houden. Want wil je deze drie attracties doen, kan je onmogelijk het hele Walt Disney Studi’s park doen op één dag. En zo wordt het park, dat je enkele jaren geleden nog op een voormiddag “gehad” had, plots een park dat je onmogelijk gedaan hebt op één dag. Helaas heb je die tijd niet nodig omwille van het grote aanbod, maar omwille van de grote wachtrijen. Iets wat de tevredenheid van de bezoekers niét zal verhogen.

Het valt ook te vrezen dat mensen gaan selecteren. En de kinderen die aangetrokken worden door de felle kleurtjes van een Toy Story molen, zullen deze verkiezen boven de mooie shows die het park heeft. Die shows zitten verstopt in een theater, dat vooraf zijn kwaliteiten niet prijs geeft. Het zijn echter dié shows die de wachtrijen aan de andere attracties aanzienlijk inkorten omdat er zo vele duizenden mensen tegelijk binnen de theaters plaats nemen.

Kortom, de attracties mogen er best zijn, al blijven het natuurlijk opvulattracties die qua beleving onder het niveau van de gemiddelde Disney-attractie zitten. Het gevoel dat Disney op slinkse wijze probeert de mensen een dag langer in het park te houden doet me een wrang gevoel overhouden aan het themagebied.

Foto’s van Disneyland

Nog een paar foto’s uit Disneyland Paris en de Walt Disney Studios. Inclusief het nieuwe Toy Story Playland

123►

Straattheater dat mensen samen brengt

Wou je de poppen door de straat zien wandelen dan zat er niks anders op dan naar Antwerpen te trekken en op zoek te gaan. Op een blog kreeg je één dag eerder, drie hints van waar de poppen zich bevonden op welke tijdstippen. Waar de poppen zich tussendoor begaven, daar had je het raden naar.

De vraag die je dus overal door de straten van Antwerpen hoorde echoën was “Weet jij waar de reuzin is?” of “Weet jij de duiker zijn?” Overal hoorde je mensen telefoneren en de politie werd belaagd door mensen die verwachtten dat de arm der wet mee in het complot zat. Het was fijn dat de onderliggende gedachte om van dit evenement een gebeurtenis te maken die iedereen in Antwerpen samen brengt effectief werkt.

Toevallige ontmoetingen

Toen wij in Antwerpen aankwamen was het een ongelooflijke drukte, grote massa’s mensen verdrongen zich om een glimp op te vangen van de reuzen. We misten de kleine reuzin één maal, toen we ze net de Meir uit zagen lopen. Maar met zo’n massa mensen was het onmogelijk om haar in te halen. Wat later ontmoetten we haar toevallig weer. En later op de dag zagen we ze in een bootje over de Leien varen. Het is heel fijn dat ze telkens een andere outfit aanhad. De ene keer stapte ze, de andere keer reed ze per step en de laatste keer zagen we ze in een bootje.

De reuzin ontmoet de Duiker

Het Sint-Jansplein zag er uit als een festivalterrein met een mensenzee zo ver je kon kijken. Daar ontmoetten de twee poppen elkaar. Door het vele volk was het heel moeilijk om iéts van het spektakel te zien. Aan de teleurgestelde reacties van de mensen rondom me, waren we niet de enigen die een beetje ontgoocheld waren van het beperkte zicht op de finale.

‘t Was een mooi evenement, maar in dit leek me een duidelijk geval van “the hunt is better then the catch”: de jacht is leuker dan de buit. Het zoeken, luisteren naar de geluiden, het rondvragen naar de locatie, … van de reuzen was leuker dan de grote finale.

Ongelooflijk detail

De poppen zijn prachtig gedetailleerd uitgewerkt en scharnieren soepel als kleine handmarionetten. De manier waarop de lilliputters van Royal De Luxe de gigantische poppen met behulp van speciale kranen doen bewegen is een kunst op zich. Dat die ze bovendien ook in staat kunnen stellen om zoals de duiker écht onder water te gaan, of zoals de kleine reuzin vliegensvlug van outfit te doen verwisselen is geweldig. Straattheater van de bovenste plank.

Ondertussen op het internet

Ook op sociale netwerksite twitter kwamen er heel wat berichtjes langs met als kernwoord #zva (zomer van Antwerpen) . Eigenlijk was twitter de ideale manier om op het spoor te komen van de poppen. Want iedereen kan gratis berichtjes plaatsen met de locatie en zo de andere gebruikers op het goede spoor zetten.

Ik moet toegeven dat het aantal berichtjes verrassend karig was. Als je ziet hoeveel duizenden en duizenden mensen op stap waren in Antwerpen, dan merk je hoe weinig onder hen naast de reuzen-hype ook op de twitter-hype meevaren.

Bekijk de reacties op Twitter.

Een paar foto’s genomen door m’n dochtertje:

Ik maakte al eerder reclame voor RipIt (geen aandelen, gewoon fan van de eenvoud en kracht van het programma) in deze blogpost. Maar waar ik toen nog het programma Handbrake nodig had om de op mijn kopie van de DVD op mijn harde schijf om te zetten naar mp4 formaat, kan RipIt dat nu zelf.

Het vraagt letterlijk maar één klik om een DVD te converteren: steek de DVD in, start RipIT en klik op “compress”. Op dat moment wordt de DVD tijdelijk naar je harde schijf gekopieerd en vervolgens omgezet naar mp4 én in je iTunes bibliotheek gekopieerd. Bij de voorkeuren kan je vooraf  instellen of je liefst iPhone of iPad of andere formaten wil.

Een nadeel is er voorlopig nog: het programma ondersteunt geen ondertiteling. Je kan vooraf instellen dat het programma automatisch de Nederlandstalige geluidsband zoekt, maar ondertitels vind je helaas niet. Hopelijk werken ze daar ook snel aan. Ik mailde het in ieder geval als suggestie.

Wat is android?

Android is een open besturingssysteem dat google ontwikkelde om het vuur aan de schoenen van Apple te leggen. Bekende GSM-bouwers als Samsung, Sony Ericsson, … “installeren” een door hen aangepaste versie op de telefoons die ze verkopen. De toestelmakers passen de looks en de interface van Android aan zodat elk merk wat z’n eigen stijl heeft, maar in wezen is de “kern” en de functionaliteit min of meer gelijk.

GPS op je telefoon met Google Maps

Net als op de iPhone heb je ook Google Maps op je Android Smartphone. Als je toestel uitgerust is met een GPS-chip (niet alle Android telefoons hebben er één) kan je nauwkeurig zien op google maps waar je bent. Maar in tegenstelling tot op de iPhone kan je op een Android Smatphone ook navigeren zoals je dat gewoon bent op met je TomTom.

Er zijn een paar voordelen aan de google Android telefoon

• Héél makkelijk je bestemming zoeken, gewoon door te starten met typen.
• Eenvoudige en duidelijke interface.
• Rijden door foto’s van de straten in “street view”.
• Gratis (in het binnenland, in het buitenland betaal je downloadkosten voor de kaarten die worden binnengehaald)

Bereid je reis voor op je computer en stuur ze naar je GSM

Het is exact 4 dagen geleden toen ik klaagde tegen mijn vrouw: “Je zou een route moeten kunnen voorbereiden op je computer, zodat je niet op een klein GPS toestel moet zitten prielen op de exacte reisweg te bepalen.”. En vandaag zie ik een filmpje hoe dit naadloos geïntegreerd werd in Android. Als je nu een ingewikkelde reis, met omleidingen of verschillende stops wil maken kan je dat gewoon op je computer doen in je browser. En met één druk op de knop staat de reis op je GSM. Fantastisch.

Credits thumbnail: Joi

YouTube filmpjes van op een bepaalde positie starten

De website YouTubeTime.com doet slechts één ding: er voor zorgen dat het linken naar een bepaalde tijd in het filmpje kinderlijk eenvoudig wordt.

Dus: maak een favoriet aan voor deze website, wanneer je ooit nog eens wil linken naar het stukje van een YouTube-filmpje waarbij het echt interessant wordt, is deze website dé uitkomst.

Jammer genoeg voorziet men op moment van schrijven nog geen manier om de html-code om een filmpje te plaatsen op je blog. Lees het originele artikel op mijn blog, om de manier om dat te doen uit te vissen.

Het jammer is dat een instap-fisheye lens makkelijk al enkele honderden euro’s kost en dat je voor echt goede modellen snel boven de duizend euro zit. Een beetje veel voor een snufje waar je eens heel af en toe een fotootje mee schiet.

Tot ik in de digicamshop volgend item tegenkwam:

Veripart Universal Mini Lens Fisheye

De productbeschrijving belooft het volgende:

Zijn de sneltoetsen naar uw camera sneller versleten dan de rest van uw telefoontoetsen? Chat u zo vaak dat men u op straat herkend? Kortom, draait uw camera van uw mobiele telefoon overuren en is uw webcam oververhit? Verrijk de mogelijkheden van uw telefooncamera of ingebouwde webcam dan met de Veripart Universal Phone Lens Fisheye.

De Veripart Universal Phone Lens Fisheye is met een klein magnetisch ringetje (binnendiameter 9,5 mm, buitendiameter 13 mm) zeer gemakkelijk op uw telefoonlens of webcam te plaatsen. De fisheye lens zorgt er voor dat u objecten onder een beeldhoek van 180o vastlegt. Het effect is vergelijkbaar met het gereflecteerde beeld in een kerstbal. U kunt met de lens dus op manieren fotograferen die normaal niet mogelijk zijn. Na gebruik haalt u de lens even simpel van uw toestel als dat u deze plaatst.

Wat zit er bij de fish-eye lens?

De verpakking levert het lensje dat vrij degelijk en zwaar aanvoelt, een plastic dopje voor de voorkant, een magnetisch dopje voor de achterkant en twee ringetjes die aan de achterzijde met dubbelzijdig kleefband bekleefd zijn.

Een van de ringetje kleef je aan de achterkant van je mobieltje. De lens is uiteraard veel te groot en opvallend op constant op je GSM te dragen, dus is de magnetische bevestiging erg handig. Het metalen dopje dat je meegeleverd krijg dient om de binnenkant krasvrij te houden. Het koordje is echter overbodig. Het magneetje is onvoldoende krachtig om de lens makkelijk in en uit je broekzak te halen mocht je het vast hangen aan je sleutelbos.

Ervaringen

Het aanbrengen van het ringetje gaan als vanzelf, en de zeer degelijk aanvoelende lens blijft stevig op z’n plaats dankzij de magneet. Wanneer je de fotoapplicatie op je mobieltje laat kan je onmiddellijk beginnen foto’s nemen.

Ik vroeg me al af of zo’n sterk magnetisch veld geen problemen zou veroorzaken met m’n GSM. Soms merkte ik inderdaad dat de BlackBerry wat trager of raar begon te reageren. Zo héél gezond voor het toestel zal het dus allemaal wel niet zijn.

Hieronder een aantal voorbeelden van foto’s geschoten met de fish-eye-lens aan de camera aangebracht. Sommige foto’s staan dubbel in het lijstje omdat ik er ook een bewerkte versie bij stak, die ik met behulp van software wat scherper, wat contrastrijker, … heb gemaakt. Je merkt dat de foto’s zeker aan de randen erg wazig worden.

Positieve en Negatieve punten:

Positief:

• Fisheye-effect op een makkelijk mee te nemen en betaalbare manier

Negatief:

• Wazige foto’s, vooral aan de randen
• Mogelijk storing op je mobiel (misschien niet aan te raden op duurdere toestellen?)

De Veripart Universal Fish-eye lens is verkrijgbaar bij de digicamshop en kost daar 33 euro.

Flipboard maakt een tijdschrift op jouw maat

Flipboard is een “app” (een programma dus) voor de iPad dat door je tijdlijn op Facebook en op Twitter neust en leest wat je vrienden met je delen. Die foto’s, links naar artikels, video’s, … zet het programma vervolgens om naar een tijdschrift-layout om een optimale leeservaring te bekomen. Het interessante is dat als iemand een link naar een artikel plaatst, dat de hele inhoud (voor zover de website het toelaat) overgenomen wordt, foto’s inbegrepen.

Kijk even mee:

Dé reden om een iPad te kopen?

Tot nu toe had ik nog niet de grote drang om een iPad te kopen. Voor mobiel gebruik heb je een smartphone en om te werken een computer of laptop. Die tussen-oplossing met de iPad vond ik overbodig. Een boek lezen op de iPad zag ik me niet doen en zolang tijdschriften op de iPad een soort van digitale versie zijn van de papieren versie zie ik ook geen meerwaarde.

Deze flipboard geeft echter aan wat allemaal kan. Eindelijk kan je de inhoud naar je toe laten komen in plaats van te moeten gaan zoeken. In mijn lijstje van twittervrienden zitten heel wat interessante mensen die een website hebben over technologie, onderwijs, fotografie, … Als hùn materiaal mooi verzameld wordt in een boekje waar ik door kan “bladeren” dan lijkt me dat een heel fijne ervaring voor op de trein, op de zetel, …

Wat mist flipboard?

Ik heb de app uiteraard nog niet uitgeprobeerd, maar enkel door het bekijken van de filmpjes mis ik een aantal zaken nù al.

Op dit moment integreert de app enkel wat er op Facebook en Twitter geschreven en gelinkt wordt. De interessantste artikels zitten echter niet daar, maar in mijn RSS lezer. Met RSS houden websites trouwe bezoekers op de hoogte, telkens als er een nieuw artikel geplaatst wordt. (Meer informatie over RSS in een eenvoudige video-uitleg) Als dié RSS feeds, waarop ik me abonneerde getoond zouden worden, ben ik nog veel zekerder dat de inhoud me interesseert. Dit terwijl er heel wat onzin en weinig relevante info Facebook en Twitter insluipt.

Flipboard mist op dit moment ook technisch de boot. De app wordt zo bejubeld dat iédereen tegelijk de app wil gaan gebruiken en hun servers het al na enkele uren begaven. Dus zolang ze daar iets aan doen ben je er aan voor de moeite.

Het zal helemaal de moeite worden wanneer professionele auteurs content gaan toevoegen. Stel bijvoorbeeld dat je een digitaal abonnement kan nemen op Humo, of Clickx magazine en dat ook die content tussen de web-content terecht komt. Op die manier moet je niet gaan snuisteren door een app van de krant, een app van je magazine, …

Wat me ook niet duidelijk is, is of je verschillende “profielen” kan aanmaken. Want je zou toch een eigen Flipboard voor elk gezinslid moeten kunnen hebben.

Flipboard is trouwens gratis. Er zullen (in de toekomst) ook advertenties en betaalde inhoud gaan verschijnen binnen de app.

Alles weten over flipboard?

Bekijk dan eens dit lange interview met de maker van de app.

A-Solar Power Pal: wat zit er in de doos

Voor de zonnelader betaalde ik negentien euro in de Colruyt… wat krijg je hiervoor?

• “zonnecel”, batterij
• één spiraal-kabeltje met USB-aansluiting aan de ene en universele aansluiting aan de andere kant
• 8 hulpstukjes die aansluiting op zowat elk merk van GSM of navigatiesysteem mogelijk maken.

Gebruik van de lader op zonne-energie

In feite bestaat het laadblokje uit 2 componenten: een interne batterij van 800 mHa en een zonnecel die de batterij kan opladen. Met deze capaciteit zou het de 1500 mHa batterij van mijn GSM dus in één beurt half moeten kunnen bijladen.

De batterij kan je opladen door de lader in de zon te leggen, of door die via de USB-kabel aan je laptop of een adapter te hangen. Op die manier mis je de “groene energie”, maar is de batterij wel snel opgeladen.

Ervaringen met de A-solar Power pal

Wel, om te beginnen heb ik de batterij maar eens aan m’n computer gehangen, om te testen of de beloofde capaciteit echt gehaald wordt. In mijn testen bleek de lader, na enkele uren aan mijn computer te hangen echter niet in staat om mijn batterij van m’n GSM half te vullen. Het bleef bij ongeveer een kwart.

Vooraan de lader zitten drie lampjes die duidelijk moeten maken of het toestel aan het laden, energie aan het afgeven, … is. Het systeem is echter zo verwarrend dat je nauwelijks een idee hebt van wat er exact aan het gebeuren is.

Wat ik me vooral afvroeg is of het toestel via zonne-energie voldoende kracht kan voorzien om er voor te zorgen dat m’n GSM niet leeg loopt bij intensief gebruik. Ik legde de lader dus 12 uur in de volle zon (op een zonnige en wolkloze dag) en sloot hem vervolgens op mijn mobieltje aan. Helaas blijkt dat de lader maar in staat was om de batterij 14% bij te laden.

Een batterij op zonne-energie kopen?

Ik heb mijn exemplaar in ieder geval teruggebracht naar Colruyt (die het zonder morren terugnamen en vergoedden). Want als je zelfs op mooie zonnige dagen nauwelijk voor extra batterijkracht kan zorgen, dan lijkt de lader me tijdens de rest van het jaar compleet nutteloos. Wat mij betreft: een flop.