Geloof jij nog in sprookjes?
Ik niet in ieder geval. Maar sommige andere mensen wel. Toen ik onlangs de oud-voorziter van de ‘EO’ in Nederland hoorde vertellen dat iemand die niet geloofde dat de aarde in zeven dagen was geschapen door de hand van God, van zijn geloof was afgevallen. Even dacht ik dat we niet in de 21ste eeuw meer zaten. Dat mensen de verhalen uit de Bijbel als wetenschap aanzien, is iets wat ik associeer met de Middeleeuwen, niet met nú.
Het is niet aan mij over te oordelen over iemands geloof, iedereen is vrij om te geloven wat hij of zij wil. Zelf werd ik redelijk Christelijk opgevoed, vrij van enige druk om de kerk te bezoeken, maar toch gedoopt en gevormd. Toen we tijdens de opleiding voor onderwijzer les kregen in “catechese”, werden we gevormd in de hele symboliek achter de verhalen uit de bijbel. Dat een zon, niet zomaar een zon was, dat een struik niet zomaar een struik was.
Door geschoold te worden in het begrijpen van enkele bijbelverhalen, leerde ik pas hoe veel zinvolle gedachten er schuil gingen in die ‘toververhaaltjes’. Want zò worden ze vaak verteld: als toververhaaltjes over mensen die zeeën kunnen splijten en water in wijn veranderen.
Dat is dan ook de reden dat ik niét begrijp dat creationisten echt geloven dat je de bijbel letterlijk mag nemen. Mensen die zo intensief met hun geloof bezig zijn, zouden toch van iemand de ware betekenis van de verhalen moeten te horen krijgen. Net zij, zouden moeten de symbolische betekenis en de historische achtergrond moeten begrijpen.
Ik zag een fenomeen als extremistische moslims die aanslagen plegen niet meer in de Weterse wereld gebeuren, maar blijkbaar is er ook hier nog ruimte om zonder nadenken te geloven. Als het in onze comfortabele samenleving nog mogelijk is dat mensen de Bijbel letterlijk geloven, is het niet moeilijk te verstaan dat men in Palestina mensen zo zot krijgt om extreme dingen te doen in naam van het geloof.
Verwante artikels: