Heb jij nog tijd om te genieten?
Klasse voor leerkrachten opent met een prachtig opiniestuk van hoofdredacteur Leo Bosmans. Ik haal een stukje uit het artikel, maar neem even de tijd om het helemaal te lezen op de klasse-site (rechtstreekse link)
Ergernis: “Onze leerlingen kunnen niet meer genieten”, zegt een leraar op een conferentie. “Alles moet raprap gaan en ze zijn nooit tevreden.” Daarna windt hij zich behoorlijk op over de jeugd van tegenwoordig. Die deugt niet. En leraar zijn is al helemaal geen pretje meer.
Verwondering: Gelukkig stoot ik in het station op het maandblad ‘Genieten’. Het antwoord op de vraag van de leraar! Gewoon te koop voor 4,95 euro. Vier items vliegen uit de cover: langzaam leven, echte luxe is handgemaakt, slow food en uitzicht op stilte. Ik kan mijn ogen niet geloven.
“Raprap en nooit tevreden”
Verantwoordelijkheid: Is dit ‘genieten’ anno 2009? Dat zijn stuk voor stuk dingen die we hadden maar die we onze kinderen hebben afgenomen. We lééfden langzaam. Maar toen moesten tgv, gsm en speed dating nog komen: almaar sneller vooruit. Alles wat we hadden was handgemaakt. Mijn moeder breide mijn truien zelf en Sinterklaas verfde zijn eigen poppenkast. Maar toen moesten we met zijn allen voor allemaal dezelfde spullen naar C&A, H&M en Ikea. We hádden slow food. Het eten stond uren te pruttelen en te sudderen. Maar fast food, minute soup en night shops zouden ons meenemen in de vaart der volkeren. En uitzicht op stilte? Het wás stil. Je kon thuis de klok horen tikken, op straat een mens aanspreken en in het bos de koekoek en de kikkers horen. Maar we moesten zonodig aan de straalmotoren, muzak, iPods en ringtones.
Alles waar we van konden genieten, hebben we ons laten afpakken. Gelukkig smeert het vakblad ‘Genieten’ dat ons weer aan in de vorm van pure luxe: betaalde traagheid, handmade design, drie sterren slow food en lastminute flights naar de laatste stilte resorts.
Het is een pracht van een artikel, ik had moeite om er een stukje uit te plukken omdat het zo krachtig geschreven is. Maar hoe mooi geschreven ook, eigenlijk is het niet meer als een veel gehoorde klaagzang. We hebben geen tijd meer voor onszelf!
Voor sommigen is de ‘druk van de samenleving’ die ik doorheen het opiniestuk zie doorschemeren het excuus voor nooit waargemaakte dromen. Het gevoel van ‘geleefd te worden’ zou de reden zijn waarom je al jaren hetzelfde lijkt te doen.
Mensen kunnen wél genieten, ze kunnen niet kiezen
Wat veel mensen schijnbaar lijken te vergeten is dat je nog altijd controle hebt over je eigen leven. Wil je niet gestoord worden na de schooluren: geef dan je GSM-nummer niet op, of weiger telefoons van collega’s. Ben je elk moment dat je niet aan het werk bent aan het opkuisen, kuis dan wat minder vaak. Vind je het vervelend dat je constant gestoord wordt door email? Pak het dan verstandig aan, en lees je e-mail in één keer door en reageer enkel op belangrijke mails. Wil je meer tijd maken om eten te maken? Maak het dan gezellig, laat alle plannen varen en doe het.
Ik heb het altijd bevreemdend gevonden hoe mensen zich laten leven. Ze worden slaaf van hun GSM, door in 6 SMS-jes in te typen wat je in een telefoongesprek van één minuut kan afspreken. Ze worden constant gestoord door e-mail omdat ze geen concrete afspraken meer kunnen maken. En voor alle nieuwe technologie zijn ze bang, terwijl die je leven juist net eenvoudiger maakt.
En nu is het nog de fout van ‘de jeugd’ ook?
De multi-taskende jeugd die altijd en overal SMS’t, opzoekt op het net, blogt en facebookt, game’t én tv-kijkt… dat is voor sommigen het toonbeeld van oppervlakkigheid. Maar dan vraag ik me af van wie ze leren om nooit nee te kunnen zeggen. Zien ze hun ouders nog roepen “Laat de telefoon rinkelen, we eten nu!” of “Vanmiddag eten we pannekoeken en spelen we een gezelschapspel?” En vraag je eens af, wie er ooit met het idee op de proppen kwam dat ze naar de voetbal, de scouts én de muziekschool moesten?
Lekker niets doen
… dat draag ik hoog in het vaandel. En of dat lekker niets doen ingevuld wordt door tv-kijken, te gamen, op facebook nutteloze weetjes uitwisselen, een telefoontje te doen, … who cares. De weinige momenten dat ik er geen zin in heb stapelt de e-mail zich maar op en gaan gesprekken rechtstreeks naar voicemail. En hopelijk die van u ook!
Verwante artikels:
Dag,
Bedankt om me je blog door te sturen en voor de aangename woorden over mijn editoriaal in Klasse. Ik ga volledig met je akkoord. In je samenvatting lijkt het alsof ik “terug naar vroeger” zou willen. Helemaal niet. Wat ik vooral wil zeggen is dat de schuld niet ligt bij de jonge mensen van tegenwoordig, maar bij de generatie die zich heeft laten verschalken door het consumentisme. Leren genieten komt gelukkig ook in de eindtermen voor. Het is onze gemeenschappelijke opdracht en verantwoordelijkheid om jonge mensen, naast zoveel andere dingen, ook te leren genieten. En dat is vaak ook leren “kiezen”, ja. Al gaat het niet om de keuze tussen Nokia of Nike. Van harte, Leo Bormans (hoofdredacteur Klasse)