Het eerste jaar met een spiegelreflex (Deel 2)
Net zoals velen stapte ik, nu spiegelreflexcamera’s betaalbaar geworden zijn, over naar een grotere en zwaardere camera. De hoop was natuurlijk om met meer geslaagde foto’s naar huis te komen na uitstapjes en dergelijke. In deel 1 van mijn fotografiedagboek las je al, dat de overstap geen onmiddellijk succes was.
Read first, shoot later
De eerste ervaringen met de Nikon D60 waren niet slecht, maar ook niet zonder kritiek. Alhoewel ik genoot van de snelheid van de camera, de groothoek, en het mooie verschil tussen de voor- en achtergrond, was ik nog niet zeker of de camera z’n investering waard is.
Het was duidelijk dat het probleem ook wel eens bij mij zou kunnen liggen in plaats van bij de camera. Ik moest dus “bijlezen” om bij te leren. Ik haalde ongeveer elk boek over fotografie uit de bib, kocht een aantal magazines en luisterde naar podcasts wanneer ik in de auto zat. Allemaal om al die termen over fotografie onder de knie te krijgen, om te weten welk effect je creëert met welke instellingen en hoe je omgaat met moeilijke lichtsituaties.
Weg met point and shoot
Voor mijn “inlees-periode” schreef ik nog:
Misschien zijn er nu wel een aantal mensen die fotografie er serieus nemen die eens goed zullen lachen en misschien lach ik binnen geringe tijd wel met mezelf omdat ik ‘t volgende schrijf. Maar voor mij, zijn die ‘point and shoot’ voorinstellingen de leukste manier van fotograferen.
Eigenlijk heb ik vrij snel ondervonden dat ik het daar eigenlijk bij het verkeerde eind had. Uiteraard is er niks mis met het gebruiken van de voorinstellingen voor portret of landschap. Maar hierdoor misloop je al die extra mogelijkheden die zo’n spiegelreflex je geeft t.o.v. een compactcamera. Je kan je de vraag stellen, of je gebruik makend van deze automatische modi en met een standaardlens op je spiegelreflex eigenlijk wel enig voordeel hebt van het zeulen met zo’n zwaar toestel.
In plaats van de klassieke portret, of sport-modus te gebruiken stapte ik over naar het gebruiken van de diafragma (A)-modus of sluitertijd (S)-modus. Het toestel neemt nog heel wat instellingen van je over, maar je kan een aantal zaken zoals ISO-waarde (gevoeligheid) manueel instellen. Hierdoor kan je zélf aangeven dat je wat meer ruis (en dus minder scherpte) wil accepteren om een minder bewogen foto te krijgen.
Door met deze semi-automatische modus te werken, leerde ik de camera beter kennen, leerde ik de effecten van de instellingen kennen, zonder me helemaal op glad ijs te bewegen door volledig manueel te werken.
De ruwe foto bewerken in professionele fotobewerkingssoftware
Je hebt voor- en tegenstanders van het nabewerken van foto’s. Sommigen vinden dat je enkel een waardig fotograaf bent, als je foto perfect is, zonder nabewerking. Zelf vind ik het een natuurlijke toegevoegde stap aan foto’s nemen. Je haalt het allerbeste uit wat er in je opname zat. En daar heeft de spiegelreflex een belangrijk voordeel: je kan foto’s nemen in RAW-formaat.
Want wat ik tot dan toe niet wist, is dat de meeste camera’s al heel wat automatische verbeteringen aanbrengen aan je foto en voor die opgeslagen wordt als jpg. De foto’s die op je kaartje staan, zijn dus eigenlijk jouw camera’s interpretatie van de opname. Wie foto’s schiet in RAW en jpg (de twee opnames worden “naast” elkaar opgeslagen op je kaartje) merkt dat de jpg-versie soms drastisch verschilt van de oorspronkelijke opname, en niet altijd in positieve zin.
Tot dan toe beheerde ik mijn foto’s in Apple’s iPhoto. Het gebruiksvriendelijke fotobeheerprogramma van Apple, dat een basispakket aan verbeteringen aan je foto’s biedt. Maar pas wanneer je overschakelt naar professionele software zoals Aperture (of Adobe’s Lightroom) merk je dat er nog veel meer uit een foto te halen is. Vooral naar contrast en kleur valt er aan elke foto wel wat te verbeteren. Je kan ook creatief aan de slag. Door de kleuren van je foto aan te passen, kan je een bepaalde sfeer in een bepaalde foto-reeks leggen. De overstap naar Aperture betekende een echte revolutie, omdat ik foto’s gedetailleerd kon optimaliseren en noa het fotograferen nog creatief mee kon omspringen.
Bekijk het verschil maar tussen een foto zonder nabewerking (links) en met nabewerking (rechts).
Dit is deel 1 in een reeks van 4 artikels:
- Deel 1: Beginnen fotograferen met een spiegelreflexcamera: voor- en nadelen
- Deel 2: Bijlezen op de theorie van het fotograferen en nabewerken op de computer
- Deel 3: Extra materiaal: portretlens, zoomlens en opzetflitser
- Deel 4: Conclusie: het is niet (enkel) het materiaal, het is vooral je oog dat voor mooie foto’s zorgt
Verwante artikels:
[...] Deel 2: Bijlezen op de theorie van het fotograferen en nabewerken op de computer [...]