Wordt er juist gesnoeid in het onderwijs?
In de begroting onderwijs wordt de volgende twee jaar in totaal 214 miljoen euro bespaard. Dat heeft Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A) maandag bekendgemaakt. In 2010 gaat het om een bedrag van 72 miljoen.
Volgens Smet wordt er vooral bespaard in structuren en niet zozeer in de klassen. Verschillende besparingen raakten al bekend, zoals het schrappen van de ‘Brusselpremie’ (een premie voor leerkrachten om te komen werken in Brussel) en de mentoren voor de begeleiding van jonge leerkrachten.
Voorts wordt er bespaard op nascholing.
Met andere woorden: Pascal Smet lijkt in eerste instantie goed werk te doen: er wordt bespaard zonder de leerkracht in de klas te treffen.
Maar anderzijds fnuikt de minister de professionalisering van de leerkrachten door hen hun vorming af te pakken (vorming waarvan het budget nu al lachwekkend laag is) én het mentorschap. Nu goed, in het basisonderwijs waren de daarvoor voorzien uren al bijzonder laag, maar voor het secundair werd daar knap werk verricht.
En hoewel sommige actieve onderwijzers smalend lachen met “die gedetacheerde leerkrachten die ze nu graag weer voor de klas zien staan” en die “niet weten hoe de kinderen verander zijn”. Anderen beseffen wel, de toekomst van de initiatieven die door die gedetacheerden werden gedragen nu erg donker is.
Wat ik hoor uit de privé-sector is: “een crisis is het ideale moment om aan innovatie te doen.” En juist de innovatieve projecten, de aandacht voor beginnende leerkrachten met frisse ideeën die via het mentor-systeem voor wisselwerking zorgen en de vorming wordt aan banden gelegd.
Dan klinkt die slogan “Er wordt bespaard voor de klassen niet ìn de klassen, eigenlijk wrang.”
Disclaimer: dit is mijn persoonlijke mening, ik verwoord op geen enkele manier de mening van mijn school of mijn organisatie.
Verwante artikels:
- Facebook wordt nog meer geschikt voor het onderwijs!
- Computergebruik in het Vlaamse onderwijs: de houding en kennis van de leerkracht
- Computergebruik in het Vlaamse onderwijs: Conclusie
- Enquête sociale netwerken en onderwijs: de resultaten
- Computergebruik in het Vlaamse onderwijs: de taken van de ICT-coördinator
Iedereen is het er over eens dat het mentorschap niet werkt, ook vakbonden.
Besparen is altijd lastig, vanaf 2011 komen er opnieuw middelen vrij om opnieuw te investeren. Beter nu even door de zure appel bijten dan binnen enkele jaren met grotere gevolgen geconfronteerd te worden. Onderwijs is trouwens één van de beleidsdomeinen waarop het minst bespaard wordt binnen de Vlaamse Regering.
Besparingen? Ok, het is broodnodig. Maar… onder andere besparen op de detacheringen, dus ook op de vele, nuttige en vaak essentiele vzw’s die dankbaar gebruik maken hiervan is erg pijnlijk. Ik denk maar aan projecten voor kinderen die langdurig ziek zijn, voor kinderen met een mentale beperking, voor dyslectici, … het zijn er inderdaad veel. Deze vzw’s doen goed werk en de gedetacheerden kloppen meer uren dan in het onderwijs zelf. Mijn ervaring met deze mensen is dat zij erg gemotiveerd zijn en vaak de (enige) dragende kracht zijn van deze projecten. Zij hebben hier zeer bewust voor gekozen. Als deze leerkrachten ‘terug moeten naar hun school’ zullen zij dat misschien niet graag doen en moeten hiervoor een jonge, tijdelijke, gemotiveerde leerkrachten wijken.
Het voortbestaan van deze vzw’s is door deze besparingen gedoemd om plots te stoppen, dus ook de ondersteuning, de training, de vele goede initiatieven die hieruit verder komen. Tot daar dan de inclusie-gedachte, het dichten van de digitale kloof en het gelijke kansen beleid… Voor veel kinderen zullen knappe projecten plots stoppen. Waarom? Dat zullen zij nooit begrijpen….