Point and shoot met een spiegelreflex
Vorige week twijfelde ik nog erg of een spiegelreflexcamera zou komen en de beslissing is in positieve richting gevallen. Hierdoor staat er nu een Nikon D60 te blinken op mijn bureau. Tot nu toe heb ik geen seconde spijt van de aankoop. Pas wanneer je op een handige manier bij alle instellingen van een camera kan, is het plezierig om er mee te spelen. Maar minstens zo leuk: wanneer je geen zin hebt om te spelen zonder ommewegen een perfecte foto wil, kan dat even goed met een spiegelreflex als de D60. De handige voorprogramma’s helpen me om zonder al te veel na denken te schieten.
Misschien zijn er nu wel een aantal mensen die fotografie er serieus nemen die eens goed zullen lachen en misschien lach ik binnen geringe tijd wel met mezelf omdat ik ‘t volgende schrijf. Maar voor mij, zijn die ‘point and shoot’ voorinstellingen de leukste manier van fotograferen. Als je wéét wat er achter schuil gaat, heb je toch voldoende controle over de foto. Door de camera al een heel deel van het werk te laten doen, kan je je wel nog bezig houden met een aantal andere ‘tweaks’ die je foto’s doen slagen.
Verwante artikels:
Niks mis met point en shoot, zitten meer dan goeie beeldjes tussen!! Keep ‘em coming!
‘k Moet zeggen dat ik ondertussen vooral in de A (aperture) en S (shutter speed) modus werk (of werkte, nu mijn camera in herstelling is). Aangezien je in de automatische modi minder controle hebt over de instellingen. Witbalans, belichtingscorrectie, … zijn enkel mogelijk in de manuele modi.
Ik hoorde trouwens in “tips from the top floor” dat het merendeel van de (amateur)fotografen in Aperture-modus werkt. En de podcaster zélf schiet 70% van de tijd ook in Aperture-mode.