President of the LSD golfclub
‘t Is de naam van het laatste album van Hooverphonic én het bewijs dat je nooit CD reviews mag lezen. Ik ben al geen grote fan van het lezen van wat een ander denkt over een cd, maar in het geval van eerdergenoemde CD deed ik het wél.
Alle recensies vertelden me hetzelfde: Hooverphonic was een hardere, ruwere weg in geslagen. Experimenteler ook. De single kon mij in ieder geval niet bekoren. En als ik de de recensies mocht geloven lag de rest van de CD in dezelfde lijn. Reden genoeg om het album links te laten liggen en het uit mijn gedachten te laten gaan.
Ten onrechte zo blijkt. Want toen ik het album kon meegrissen uit de bibliotheek bleek na enkele luisterbeurten dat Hooverphonic een pareltje heeft afgeleverd. De single blijf ik een slechte song vinden, maar da’s dan ook de zwakste van de CD.
Alex en co hebben ‘t goed gedaan, dat ze snel een vervanger mogen vinden voor Geike.
Geen verwante bijdragen.