Rode oogjes van Obama
Neen, Obama heeft geen rode oogjes, ìk heb ze van ‘t bekijken van zowat elk debat volgend op de “inauguration speech” van de 44ste Amerikaanse president. Ondanks mijn goede voornemens heb ik me toch laten meesleuren in de hype rond de eedaflegging en -onder de indruk van de speech- lang blijven plakken voor de televisie. Dat de man struikelde over z’n woorden bij het uitspreken van de eigenlijke eedaflegging maakte ‘m enkel menselijker want stel je voor dat je zélf voor zo’n 2 miljoen mensen moet staan speechen.
Wat een speech was het… het klonk echt alsof iemand die jarenlang als vrijwilliger werkte, recht uit het hart om hulp vroeg. Maar tegelijk klonk hij als een strijdvaardige president die de vuist zou gebruiken als het woord niet wou helpen. Hij klonk als een man die perfect wist waar hij heen wou en andere mensen wou overtuigen dat het de manier van gaan was… Kortom: ik was erg onder de indruk.
Je hoort iedereen nu praten over dat Obama enkel maar kan falen door de torenhoge verwachtingen. Ik vraag mij af in hoeverre hij de verwachtingen niet zal inlossen. Hij stelt inderdaad heel hoge doelen… maar is het ook Obama niet die als eenvoudige kerel via zelfbekostigde studies er in geslaagd is om tot in de allerhoogste politieke positie te klimmen? Heel weinig mensen zullen op zo’n jonge leeftijd zo’n parcours afleggen. Als hij dat kan… dan is deze man tot veel in staat. En uiteraard kan hij niet toveren, maar ik heb hoop dat er een en ander zal veranderen in Amerika… een hierdoor ook in de wereld.
Verwante artikels: