Straattheater dat mensen samen brengt

Wou je de poppen door de straat zien wandelen dan zat er niks anders op dan naar Antwerpen te trekken en op zoek te gaan. Op een blog kreeg je één dag eerder, drie hints van waar de poppen zich bevonden op welke tijdstippen. Waar de poppen zich tussendoor begaven, daar had je het raden naar.

De vraag die je dus overal door de straten van Antwerpen hoorde echoën was “Weet jij waar de reuzin is?” of “Weet jij de duiker zijn?” Overal hoorde je mensen telefoneren en de politie werd belaagd door mensen die verwachtten dat de arm der wet mee in het complot zat. Het was fijn dat de onderliggende gedachte om van dit evenement een gebeurtenis te maken die iedereen in Antwerpen samen brengt effectief werkt.

Toevallige ontmoetingen

Toen wij in Antwerpen aankwamen was het een ongelooflijke drukte, grote massa’s mensen verdrongen zich om een glimp op te vangen van de reuzen. We misten de kleine reuzin één maal, toen we ze net de Meir uit zagen lopen. Maar met zo’n massa mensen was het onmogelijk om haar in te halen. Wat later ontmoetten we haar toevallig weer. En later op de dag zagen we ze in een bootje over de Leien varen. Het is heel fijn dat ze telkens een andere outfit aanhad. De ene keer stapte ze, de andere keer reed ze per step en de laatste keer zagen we ze in een bootje.

De reuzin ontmoet de Duiker

Het Sint-Jansplein zag er uit als een festivalterrein met een mensenzee zo ver je kon kijken. Daar ontmoetten de twee poppen elkaar. Door het vele volk was het heel moeilijk om iéts van het spektakel te zien. Aan de teleurgestelde reacties van de mensen rondom me, waren we niet de enigen die een beetje ontgoocheld waren van het beperkte zicht op de finale.

‘t Was een mooi evenement, maar in dit leek me een duidelijk geval van “the hunt is better then the catch”: de jacht is leuker dan de buit. Het zoeken, luisteren naar de geluiden, het rondvragen naar de locatie, … van de reuzen was leuker dan de grote finale.

Ongelooflijk detail

De poppen zijn prachtig gedetailleerd uitgewerkt en scharnieren soepel als kleine handmarionetten. De manier waarop de lilliputters van Royal De Luxe de gigantische poppen met behulp van speciale kranen doen bewegen is een kunst op zich. Dat die ze bovendien ook in staat kunnen stellen om zoals de duiker écht onder water te gaan, of zoals de kleine reuzin vliegensvlug van outfit te doen verwisselen is geweldig. Straattheater van de bovenste plank.

Ondertussen op het internet

Ook op sociale netwerksite twitter kwamen er heel wat berichtjes langs met als kernwoord #zva (zomer van Antwerpen) . Eigenlijk was twitter de ideale manier om op het spoor te komen van de poppen. Want iedereen kan gratis berichtjes plaatsen met de locatie en zo de andere gebruikers op het goede spoor zetten.

Ik moet toegeven dat het aantal berichtjes verrassend karig was. Als je ziet hoeveel duizenden en duizenden mensen op stap waren in Antwerpen, dan merk je hoe weinig onder hen naast de reuzen-hype ook op de twitter-hype meevaren.

Bekijk de reacties op Twitter.

Een paar foto’s genomen door m’n dochtertje:

[Show as slideshow]

Waar zijn de beestjes?

De lege verblijven van de zoo

Uiteraard zijn we dierenvrienden en wensen we geen enkele olifant een snotvalling toe door de kou. Als de beesten niet buiten kunnen, zullen wij hén wel opzoeken in hun winterverblijf. Het probleem stelt zich echter, dat dat geldt voor 70 % van de dieren in de Zoo leek. Rondwandelend in het park, zagen we nauwelijks dieren en flaneerden we dus tussen kale, lege verblijven. Van sommige dieren kon ik me ook niet voorstellen dat ze binnen hoeven te zitten, omdat ze voorzien zijn van een dikke vacht.

Bezoek eens een winterpretpark

De Zoo kan weinig doen aan de koude en de consequenties die dit meebrengt voor de dieren. Maar een beetje aankleding zou de kaalheid en de daardoor pijnlijk ongezellige sfeer snel doen verdwijnen. De Zoo ziet de koude echt als een handicap, waarbij men zich neerlegt bij de gevolgen ervan. Pretparken als Bellewaerde, Plopsaland of nog beter, de Winter Efteling gebruiken de winterse temperaturen als publiekstrekker. Ze openen niet het gehele park, maar versieren een deel van het pretpark met nepsneeuw, met kerstbomen, met pakjes en winterse decoratie. Je vindt er vuurkorven om je bij te warmen, standjes met winterse drankjes en hapjes, een schaatspiste, extra winterse attracties, … Alhoewel de temperatuur even koud blijft, krijg je het figuurlijk warm van de gezellige sfeer.

Kai Mook, het trieste olifantje

Voor ons was het de eerste keer dat we Kai Mooi konden zien. En die eerste kennismaking was er een hele trieste. Het olifantenverblijf lijkt véél te klein om die grote beesten te huisvesten. De kolossen schopten op de deuren als vraag om buiten gelaten te worden, kregen ruzie in hun kooi (met ongelooflijk kabaal als gevolg) en stonden als circusdieren te waggelen op hun poten. De prestigieuze marketingcampagne rond de babyolifant lijkt ver vergeten als je het arme beest achter de tralies ziet staan.

Een winters bezoek aan de Zoo van Antwerpen?

Wat mij betreft: een afrader. €18,50 lijkt een veel te hoge prijs voor een dierentuin, waaruit alle dieren uit lijken weggelopen te zijn. En behalve een sfeer van algehele droefheid niks straalt de Zoo in de winter niks uit. Je wordt met de neus op de consequenties van een dierentuin wordt gedrukt: tijdens de koude wintermaanden worden alle dieren verplicht in veel te kleine verblijven opgesloten te zitten tot de warmere dagen weer aanbreken.

Een tip voor de Zoo: ga langs bij de pretparken en trek je conclusies. Sluit de deuren tijdens de wintermaanden als je geen degelijk aanbod kan voorzien of gebruik de koude als sterkte. En steek daar eens je marketing budget in!

• Elke metrolijn, in een eigen kleurtje en een naam
• Elk eindstation
• Elk tussenstation

Een mens zou er overmoedig van worden, en denken dat je in een groot uitgevallen dorp als Antwerpen met z’n drie en een halve metro-lijnen probleemloos je weg zou vinden.

Dat was buiten De Lijn gerekend. Nergens in het metro-station kan je een plan vinden. Het eerste dat daar in de buurt komt hangt op de perrons… Wie daar al aan uit zou kunnen, beseft pas dat hij verkeerd staat als je op het verkeerde perron staat te wachten. Maar veel kans dat je er aan uit raakt is er niet, want het plan dat je ziet een spaghetti van straten, bus, tram en premetrolijnen.

Het straffe is dat er een redelijk duidelijk plan is. Maar dat plan kan je om maar één plaats vinden: ìn de tram of metro… Je kan dus perfect zien dat je op de verkeerde tram zit… eens je er op zit.

Gebruik maken van het openbaar vervoer in België blijft met andere woorden een avontuur. Èlke keer opnieuw.

Op de facebook-pagina tegen het door Today Design ontworpen logo van Mechelen (thx Grapplica voor de identificatie van de ontwerpers) gaan de Mechelaars flink te keer tegen het nieuwe logo. En ook in mijn omgeving spreekt men lacherig over het kroontje op de blauwe pannekoek.

Nieuw logo Gent

Het "oude" logo van Gent

Maar zoals ik al zei, was eerder al het logo van de stad Gent, voldoende om een faceboekgroep op te richten. Het Gent: logo vervangt (grotendeels) een logo dat de beeltenis van de stadstorens van Gent draagt. In plaats van een verwijzing naar de stad Gent voorzag men een dubbele punt. Die moet duidelijk maken dat Gent meer dan alleen een plaatsbepaling is. Dat het als het ware het begin van een verhaal is.

De A van Antwerpen is nog zo’n fel besproken logo. Ook hier kan je speculeren waar de A, en de daarrond staande gele lijntjes staan. Volgens de ontwerpers:

Het logo van Antwerpen bestaat uit een kapitale A. Deze letter staat voor de fierheid, de zelfzekerheid van de Antwerpenaar. De letter A is en wordt meer dan ooit de identiteit voor Antwerpen.
Als tweede element gebruiken we de straaltjes, die evenwichtig rond de letter staan. Deze straaltjes staan voor een positief, zonnig gevoel. Deze positieve uitstraling geeft eveneens een gevoel van samenhorigheid, ‘Antwerpen daar staan wij achter’ of ‘Antwerpen daar zijn we fier op’.

Grappig dat de gok die ik hoorde: “een Antwerpenaar denkt altijd dat hij in het midden van de belangstelling staat, en die streepjes zijn zijn handen rond zijn dikke nek…” blijkbaar nog niét zo ver van de ware betekenis van het logo ligt.

Maar goed, als ik eens  rond luister en lees, zie ik dat veel mensen graag een letterlijk logo hebben, dat verwijst naar de historie van de stad. Mensen zouden blijkbaar liefst een silhouetje van het stadhuis zien als logo, in de traditionele stadskleuren. Ikzelf deel die mening niet, maar het logo van Mechelen is zelfs voor mij een stap te ver. Een logo dat vragen oproept, dat de start is van een verhaal, dat voor iedereen iets anders betekent, dat gelaagd is, vind ik interessant. Maar ofwel kies je voor een historische benadering, ofwel voor een symbolische weergave van een achterliggende gedachte. Maar deze symbolische weergave van de historie van Mechelen slaat nergens op. En eerlijk gezegd: het is ook gewoonweg lelijk.

Voetnootje: Zelf vind ik het leuk dat ik al tal van verschillende interpretaties hoorde voor het logo van mijn bijberoep: TekenIdee. En dat mensen hun hoofd eens draaien en zich afvragen… “Wat is dat nu?” zorgt er misschien voor dat mensen dat iets langer onthouden dan een tekeningske van een potlood.

De zaal kent een tot de verbeelding sprekende geschiedenis. Van een chique film- en variété-zaal, geopend in 1928 tot een concerttempel waar Lou Reed en Iggy Pop optraden. De zaal werd gebouwd in Borgerhout, wat in die tijd een chique wijk was, om zich af te zetten tegen grootstad Antwerpen. Ironisch genoeg, sloot de eigenaar de zaal in 1982, juist omdat hij zijn cinéma’s in de buurt van het station wou doen floreren. Sinds 2002 is men bezig om de zaal stapsgewijs op te knappen. Vrijwilligers helpen om de zaal in zijn vroegere glorie te herstellen en werken voor en tijdens de optredens om alles in goede banen te laten lopen.

Borgerhout heeft niet de beste naam omwille van criminaliteit en problemen met migranten, maar in de buurt van zaal Roma was daar weinig van te merken. De buurt bruiste van het leven door de vele bezoekers die naar de oude cinemazaal stroomden. De buitenkant van de zaal straalt al die nostalgie uit die binnen nog sterker aanwezig is. Men poogt duidelijk om de zaal te herstellen in een zo originele mogelijke staat. De zaal zelf was véél groter dan ik oorspronkelijk verwacht had. Er zit zo veel karakter in de zaal en de voorliggende portalen dat je door een decor van een film lijkt te wandelen. De muren stonden er nog niet overal even mooi bij. Vooral op het balkon viel de slechte staat van het pleisterwerk op. Maar als het aan mij ligt, mag dat zo nog blijven om de bezoeker er aan te herinneren hoe de zaal uit zijn toestand is verrezen door vrijwilligerswerk.

Ik vond het een prachtzaal, waar ik zeker nog wil terugkomen. Hopelijk voor optredens die net zo goed zijn als de schitterende performance van Milow. Want Jonathan en zijn bende speelden een bijzonder gevarieerde, opzwepende en wat ruigere set. Milow, zelf geboren in Borgerhout, durfde blijkbaar wat meer experimenteren en uitproberen, nu hij voor een thuispubliek speelde. En dat kwam de set zeker ten goede.

Zaal Roma in Borgerhout

]]> http://www.paljasken.be/milow-in-zaal-roma-in-borgerhout/feed/ 0 http://www.paljasken.be/sms-parkeren-in-antwerpen/ http://www.paljasken.be/sms-parkeren-in-antwerpen/#comments Fri, 01 May 2009 17:42:35 +0000 Bram http://www.paljasken.be/?p=481 De auto kwijt raken in een grootstad is altijd een strijd op leven en dood. Een parkeerplaats vinden is niet makkelijk en dan moet je nog een berg ‘kluttergeld’ vinden om je parkeerplaats te betalen. Niet zo in Antwerpen (en 8 andere steden), waar je via SMS kan betalen als je je auto aan de straatkant achter laat.

SMS-parkeren in de praktijk

Om je parkeergeld via SMS te betalen stuur je eerst een SMS met je nummerplaat en de zone waarin je parkeert naar 4411. Wanneer je vertrekt stuur je een Q naar datzelfde nummer om het einde door te geven.

Snel en handig

Volgens de website van de parkeerdienst heeft SMS-parkeren de volgende voordelen:

• Geen gedoe meer met parkeerautomaten en kleingeld.
• Gedaan met op voorhand te moeten inschatten hoelang u gaat parkeren.
• Met sms-parkeren betaalt u steeds de effectieve parkeertijd.
• U hoeft niet meer te haasten en rennen als uw parkeerticket verloopt.
• Met 4411 wordt u per sms verwittigd als uw maximumparkeertijd verstreken is.
• U kunt kiezen voor een dagticket waar dit van toepassing is.

En in de praktijk was het inderdaad zo handig. Na ‘t sturen van het SMS-je kreeg ik een sms met de bevestiging van de start, en wanneer ik de Q verstuurd had bij vertrek opnieuw een bevestiging. Een ideaal systeem lijkt me…

Waarom gemakkelijk doen, als het moeilijk ook kan?

Echt gemakkelijk is het helaas alleen de eerste keer als je wil SMS-parkeren. Dan mag je eens gratis ‘proeven’ van de dienst. Wil je nog een keer parkeren via SMS dan zal je je eerst moeten registreren op de website van de 4411. Eens je dat gedaan hebt, kan je parkeren via SMS en ontvang je een maandelijkse factuur.

Raar dat er niet voor gekozen werd om dat samen met de telefonie af te rekenen bij de GSM-operator. Zo doet de lijn dat voor het SMS-betalen van een lijnticket. Wellicht zitten de GSM-operatoren er voor iets tussen. Misschien willen of kunnen die niet mee, want het betalen van een lijnticket per SMS is voorlopig ook enkel mogelijk wanneer je via Proximus SMS’t.

Dat je moet registreren maakt het minder bruikbaar voor de  “occasionele parkeerder”. Alhoewel ik nog verschillende herinnerings-SMS’jes kreeg, denk ik dat vele mensen die registratie zullen vergeten. De volgende keer willen SMS-parkeren, zullen zij niet van de dienst kunnen gebruik maken.

Naast de jammere noodzaak tot registreren is ook het doorgeven van de zone een doorn in mijn oog. Doordat je nummer van de zone moet gaan opzoeken, ben je nog steeds verplicht om tot aan de betaal-paal te wandelen. Terwijl je die tussenstap eigenlijk juist wil vermijden. Wat maakt het uit waar je staat. Als je betaalt om te parkeren, doet de plaats waar je staat er toch niet toe?

Kortom…

Mobile-for (het bedrijf achter SMS-4411), werk die laatste overbodige tussenstappen weg. Probeer de steden en operatoren er van te overtuigen van de meerwaarde van een eenvoudig en onmiddelllijk betalingssysteem. Dat is de manier om dit tot een succes te maken. Vergelijk het met iTunes: Apple heeft het aankopen van muziek spotgemakkelijk gemaakt:  met (bijna) gestandaardiseerde prijzen en een aankoop d.m.v. 2 klikken. En kijk wat het Apple heeft opgeleverd.

UPDATE (15/9/2011) Ik kreeg een reactie van de mensen van het Pirateneiland, waarin zij enkele correcties gaven bij de dingen die ik schreef.

Hoge prijs voor de verpakking

Negen euro, dat was het bedrag dat we per kind moesten neertellen voor het speelpezier. Ouders hoeven niet te betalen voor de toegang tot de binnenspeeltuin. Wat ik maar logisch vind aangezien er voor ouders ook niks te doen is.
Da’s een behoorlijk hoge toegangsprijs voor wat je krijg.  De speeltuin die zich doorheen 2 verdiepen boort, is eigenlijk niet eens zo groot. Door de spreiding over twee verdiepen wordt dat een beetje verborgen. De binnenspeeltuin die we hier in Sint-Niklaas hebben, staat in een lelijke fabriekshal, maar is véle malen groter. Daar betaalt een spelend kind echter maar 5 euro. Speeltuin Pirateneiland is dan wel wat mooier aangekleed, maar 4 euro meer betalen voor een kleinere speeltuin is gewoonweg te duur.

Verberg de dukaten! Piraten in de buurt.

Nu ben ik als pretpark-liefhebber wel gewoon dat men op mijn geldbeugel uit is. In pretparken is eten en drinken belachelijk duur en worden de kinderen verleid door leuke souvenirs. Maar in Pirateneiland gaat men wel wat ver. Op de website zie je dat er elektrische autootjes zijn. Hiervoor betaal je echter één ‘dukaat’ per rit. Want in Pirateneiland wordt er met dukaten betaald. Doorheen het gebouw staan er nog leuke spelletjes en elektrische speeltjes opgesteld, maar ook hier is een dukaat gewenst. Er zijn ook spelletjes die starten vanaf € 0,5.
En die dukaten, die kan je kopen aan de kassa. Je geeft hier minimum 10 euro uit voor 5 dukaten. Dat is het minimum-aantal en aangekochte dukaten zijn niet terug inwisselbaar. Wanneer je voor meer dan 20 euro aan dukaten in één keer koopt krijg je er 2 gratis.

Ook een drankje en een hapje, betaal je met dukaten. Voor een frisdrank betaal je bijvoorbeeld één dukaat.

Spookhuissyndroom

Pirateneiland is mooi vorm gegeven. Maar ik had een hoog ‘Spookhuis op de kermis’-gevoel. Zo’n spookhuis  ziet er langs buiten altijd érg spectaculair uit. Bewegende poppen, knappe schilderwerken op de gevel en rook- en lichteffecten. Maar op het moment dat zo’n spookhuis binnengaat, blijk het niks meer dan een lange donkere gang, waar je af en toe opgeschrikt wordt door wat luide geluiden. Pas wanneer je betaald hebt, besef je dat je het mooiste al achter de rug hebt: de buitenkant om bezoekers te lokken.
Ook bij pirateneiland lijkt de grootste investering gegaan te zijn in de inkom, om mensen te lokken. De mooiste thematisering tref je aan in de ingang en de centrale hal. Maar de speeltuin zelf en de horeca er rond zijn op een likje verf na weinig gethematiseerd. De piratensfeer is daar ver te zoeken. Pirateneiland zit trouwens verstopt in een prachtig gebouw aan de Antwerpse haven.

En dan het goede nieuws

‘t Is gelukkig niet allemaal slecht nieuws. Doordat het complex in kleinere speelruimtes verdeeld is over twee verdiepen valt er echt iets te ontdekken voor de kinderen. Ze moeten aanvankelijk wat zoeken naar de start van de glijbanen, het (veel te kleine) springkasteel, … Dat maakt het avontuurlijk en spannend voor hen. De speeltuigen die er staan zijn proper, veilig en goed onderhouden. Zoals het hoort.
Nog een heel positief punt waar vele binnenspeeltuinen uit kunnen leren: De weg naar de dichtst bij zijnde toiletten was op de grond geschilderd. Zo vindt zelfs het kleinste kind met hoge nood, snel de toiletten.

Conclusie

“Pirateneiland, het paradijs waar kinderen onvergetelijke avonturen beleven” zo afficheert de binnenspeeltuin. Dat de piraten vooral uit zijn op de inhoud van mama en papa’s portefeuille verzwijgen ze maar. De 9 euro ingangsprijs is té hoog voor wat er te beleven valt. De  thematisatie is mooi, maar onvoldoende om op elk moment in de piratensfeer te blijven, en de meerprijs te verantwoorden.
De website van Pirateneiland, Kribbestraat 12, 2000 Antwerpen