Kinescola

Het is om hun “Kinescola” programma in de kijker te zetten dat Kinepolis de Vlaamse leerkrachten gratis in hun grote complexen voor een film uitnodigt. In ruil voor het bekijken van een presentatie over het aanbod van Kinepolis voor scholen, krijgen leerkrachten én hun gezin een avant première voorgeschoteld. Geen slechte deal, zeker omdat dat aanbod van Kinepolis qua films voor scholen niet oninteressant is. Maar voor een leerkracht uit Sint-Niklaas is Gent of Antwerpen toch behoorlijk ver om met de klas naar de film te gaan (en dus ook onbetaalbaar).

De gele ventjes van Dispicable Me

De trailer van de film wist me al een tijdje te charmeren, maar de naam verdween steeds weer. Dispicable Me zal wellicht de geschiedenis ingaan als de film met “die gele mannetjes” die eigenlijk maar een nevenpersonage zijn en weinig bijdragen tot het plot van de film.

Dat plot is eigenlijk in enkele zinnen te vertellen. Dr. Gru, een zure “criminal mastermind” heeft het plan om de maan te stelen. Hiervoor heeft hij echter de hulp van drie weeskindjes nodig, die hem doen ontdekken dat er meer is in het leven dan briljante misdaden plegen.

Een cartoon van 95 minuten

Dat is de recensie van een gebruiker op imdb.com en daarmee slaat die de nagel op de kop. Of je dat nu als een kwaliteit of als een zwakte beschouwt, dat laat ik aan je persoonlijke voorkeur over. Maar zeker is dat de film het moet hebben van slapstick-humor, visuele gags en een occasionele one-liner. Het duurt lang voor je een samenhang ziet tussen de personages en waar het verhaal nu eigenlijk heengaat. Het duurt ook lang voor je je wat kan binden met de figuren in de film. Maar dat gezegd zijnde breekt de film open in een hele leuke pretpark-scène om je dan niet meer te lossen.

In vergelijking met Up is deze film een lichtgewicht, maar ééntje van het amusante soort. Alhoewel ze gerust wat meer de schaar in de scènes hadden mogen zetten, 95 minuten is net iets te lang voor deze film, heb ik me zeker prima geamuseerd.

We zagen de Nederlandse versie wat in dit geval wel eens een nadeel zou kunnen zijn. Men heeft er voor gekozen elk karakter van een sterk dialect te voorzien. Zo sterk dat de personages soms moeilijk verstaanbaar zijn. Zeker voor kinderen, denk ik dat de streektaal té veel doorweegt en voor verwarring kan zorgen.

Het gebeurt weinig dat de muziek in de film, me tijdens het bekijken opvalt. Maar in dit geval zorgde  Pharell Williams voor en erg funky soundtrack die bijzonder goed past bij het luchtige karakter van de film. Het contrast met de instrumentale score van Hanz Zimmer, die het geheel producete kan niet groter zijn. Een zeer geslaagde combinatie. Helaas is die Hanz Zimmer muziek (nog) niet verkrijgbaar.

Ah ja… wellicht zal de versie die eind oktober in de zalen verschijnt de 3D versie zijn, en dat zou wel eens heel leuk kunnen worden. Ik merkte dat er een aantal effecten ingebakken zitten die echt mikken op de extra mogelijkheden die de brilletjes geven.

Waarom

• Weet jij wat Twitter is? Weet jij wat Netlog is?
• De helft van de jongeren heeft een profielpagina op het internet en 17 percent van die jongeren laat iedereen toe op zijn of haar profiel.
• Leerkrachten van het lager en secundair onderwijs zijn volgens de eindtermen verplicht om jongeren veilig te leren omspringen met het internet. Maar leerkrachten weten nauwelijks hoe ze zelf hun privacy beschermen op het web.
• Telefoons worden steeds geavanceerder en internet is overal beschikbaar dankzij goedkoper wordende abonnementen. Tien percent van jongeren plaatst nu al foto’s op het web via zijn of haar mobiel.

Facebook, Twitter, Netlog, … het is maar een greep uit de sociale netwerken die een steeds belangrijkere rol spelen in het dagelijks leven. De mogelijkheden van dit soort diensten zijn enorm, maar de gevolgen er van zijn niet te onderschatten.

Er is vraag naar goede, op maat van het onderwijs gesneden vorming over sociale netwerken binnen de jongerencultuur en het onderwijs. Gezien de vraag en het succes van de sessies Facebook en Onderwijs op de ICT-dagen in Geel en in Gent, kan je nu ook de sessie naar jouw school halen.
In de sessie van 3 uur (inclusief 15 minuten pauze) krijg je een antwoord op de vragen:

Inhoud

• Wat is Facebook, Netlog en Twitter?
• Een rondleiding op Facebook, Netlog en Twitter en hun profielpagina’s: Wat zijn de gelijkenissen en de verschillen?
• Hoe bescherm je je privacy op Facebook als leerkracht?
• Hoe ga je om met Facebook als school?
• Hoe kan je Facebook gebruiken als school, als leerkracht?

Reserveren

Stuur een mailtje en geef al aan wanneer je de sessie zou willen laten doorgaan. Je ontvangt een reactie met beschikbare data, de praktische organisatie en de prijs.

Expertise

• Onderzoek sociale netwerken en onderwijs, gepubliceerd in de Vlaamse media
• artikels in onderwijstijdschrift COS
• verscheen in Klasse i.v.m. Facebook en onderwijs
• opgenomen in project “Mijn digitale identiteit”
• succesvolle sessies op ICT praktijkdagen (2010)
• honderden bezoekers per dag lezen de artikels op www.paljasken.be

De spreker

Bram Faems:

• onderwijzer;
• medewerker van onderwijsportaal KlasCement,
• zelfstandig ondernemer

Facebook bracht de grote doorbraak voor de zogenaamde “sociale netwerken”. Facebook was echter niet de eerste website waarbij gebruikers foto’s, ervaringen, video’s, … kunnen delen. Maar dankzij het grote succes van Facebook werd de keerzijde van deze sociaal netwerksites ook duidelijk. Facebook kwam dit jaar herhaaldelijk in het nieuws met ophefmakende berichten over schendingen van privacy en schandalen over ontoelaatbare vriendschappen.
Op een september 2009 ontstond er nogal wat commotie over een beginnende leerkracht wiens contract niet verlengd zou worden omwille van haar vriendschap met leerlingen op die andere populaire sociale netwerksite: Netlog.

Er zijn nog geen officiële cijfers over hoeveel leerkrachten actief zijn op sociale netwerksites, hoeveel bewust niet aanwezig zijn en welke leerkrachten het trachten in te zetten voor educatieve doelen. Daarom proberen ik er, in opdracht van KlasCement (dat in de media soms wordt bestempeld als “Facebook voor leerkrachten”), een beeld van te krijgen.

De bevraging is volledig anoniem. De resultaten van deze bevraging verschijnen op KlasCement.

Hoe staan leerkrachten tegenover sociale netwerken zoals Facebook?

De afbeeldingen komen uit een presentatie die ik gaf op de ICT-dag en Gent. Je kan makkelijk door de afbeeldingen bladeren door aan de rechterkant van de afbeelding op het pijltje te klikken dat verschijnt.

[Show as slideshow]

Wachten op een update

Dat er veranderingen op komst was, weet u, als volger van dit blog al een tijdje. Op mijn persoonlijk profiel is er echter nog geen enkele verandering doorgevoerd. Zoals je in de schermafbeelding links kan zien (als je er even op klikt toch) heb ik -en ik ben wellicht niet de enige- geen pagina waarbij de weergave van mijn vrienden kan beheren.

Meld ik me echter aan als mijn testcontact “Jan Tester” dan zie ik onderstaande opties, die me wél de mogelijkheid geven om te bepalen hoe mijn vrienden getoond worden.

Instellingen om je vrienden niet te tonen

Om op bovenstaand scherm terecht te komen klikte ik rechts boven aan in het Facebook homescherm op
Account → Privacy Instellingen (of klik op deze link naar de privacy settings voor uw persoonlijke instellingen)

Klik je hier op Vrienden, tags en connecties (Als je klikt op voorgaande link en dit resulteert in een lege pagina, dan moet je nog even geduld hebben tot Facebook ook jouw profiel update).

Op deze pagina krijg je het overzicht van wie bepaalde zaken uit jouw profielinformatie kan zien. Je zal niet verbaasd moeten zijn als je bij sommige zaken “Iedereen” ziet staan. Dàt zijn net de gemene truken waardoor Facebook de laatste tijd zo vaak de wind van voren krijgt.

Stel de instellingen op “Alleen ik” als je wil dat andere gebruikers, de gegevens niet mogen zien. Klik daarvoor op het keuzelijstje, kies “aangepast bewerk” en bij Zichtbaar maken voor, kies je “Alleen ik.”

Vrienden aan sommige vrienden laten zien

Misschien wil je je vrienden wel delen, maar mag niet iedereen je vrienden zien. Dat kan ook makkelijk. Verander de instelling voor “Zichtbaar maken voor” naar “Alleen vrienden” en typ bij Verbergen voor de naam van de personen die je vrienden niet mogen zien òf gebruik vriendenlijsten om vele vrienden in één keer toe te voegen.

Leerkrachten aan het woord

De minister kwam om te luisteren en dat deed hij. Het publiek kreeg de mogelijkheid om hun ei te leggen. En ondanks de geringe opkomst (zit de ongelukkige datum daar voor iets tussen?), ik schat maximum een 50-tal deelnemers, waren er meer dan voldoende vragen. De reeks kabinetsmedewerkers die mee volgden achteraan in de zaal, om de soms heel specifieke vragen van leerkrachten op te schrijven, bleken geen overbodige luxe.

Het was de rode draad doorheen de voormiddag: verzuchtingen, praktische problemen, irritaties, … uit het werkveld. Soms waren de vragen heel specifiek “Mijn school telt 178 leerlingen, dat zijn er twee te weinig voor een volwaardig directeursambt. Kan daar iets aan gebeuren?” tot algemeen “De klassen in BSO scholen zijn te groot. Kunnen ze niet wat kleiner.”

Het is een beetje jammer dat het concept “Kom uw ei leggen bij de minister” de aanwezigen in het cliché van de klagende leerkracht dwingt. En door de diversiteit van het publiek kwamen er zowel vragen over stageplaatsen in de chemische sector tot theoretische vragen over hoe de uren op de school verdeeld worden.

De minister van onderwijs aan het woord

Bij vragen over de beslissingen die hij als minister nam, was Pascal Smet duidelijk. Hij gaf bijvoorbeeld duidelijk aan waarom de uren voor mentoren worden afgeschaft en hoe scholen daar op kunnen inspelen. En ook over het leerzorgdecreet was hij niet mis te verstaan: de clusters komen er maar worden gefaseerd ingevoerd.  Praktische problemen worden eerst weggewerkt in dialoog met leerkrachten, omkadering en ouders.

Op andere vragen kon hij niet veel anders antwoorden dan: “We zijn ons bewust van het probleem, maar om budgettaire redenen kunnen we daar nu niks aan doen.” of “Daar kan ik geen concreet antwoord op geven, want het is erg complexe materie.”

Was het dat allemaal waard?

In het Vlaams Parlement werd de minister het vuur aan de schenen gelegd over “Zeg het hem zelf”. Of de totale kostprijs van deze ontmoeting met het werkveld wel 205.000 euro waard is?

Zelf denk ik dat 205.000 euro héél veel geld is. En als je op die kostbare ontmoetingen in het antwoord op nagenoeg elke vraag moet horen dat dat moeilijk is om budgettaire redenen, dan is het wel zuur.

Anderzijds voel ik wel waardering voor Pascal Smet. Hij doet het toch maar: zich in het hol van de leeuw wagen, vooraan een zaal gevuld met mensen met één of ander probleem, te gaan zitten. De enige manier om zonder al te grote kwetsuren uit zo’n situatie te raken is eerlijkheid. En dat was hij. Als hij er geen idee van had, dan werd dat toegegeven. En als een voorstel niet  realistisch was, gaf hij mensen geen valse hoop.

Als “Zeg het hem zelf” iets goed doet, dan is het zorgen voor heel veel concrete actiepunten voor de minister. Het zal een hele uitdaging zijn om de mensen die met een concrete vraag kwamen in de loop van de volgende tijd ook een antwoord te geven.

En geen leerkracht die nog kan zeggen, dat hij niet de kans had om zijn bekommernis op de tafel te leggen.

Belangrijke opmerking: de gegevens waarop de analyses dateren zijn volgens de pdf van het schooljaar 2007-2008.

In dit rapport wordt op vraag van het departement onderwijs een aantal bijkomende analyses gerapporteerd van gegevens die in het MICTIVO-project (OBPWO 06.05) in het schooljaar 2007-2008 werden verzameld.

En hoe is staat het nu met het Vlaamse ICT-onderwijs

Hoe het nù is, kan je niet concluderen uit het onderzoek. Maar in het schooljaar 2007-2008 waren de resultaten niet om mee uit te pakken. De hardware zou gerust een stuk beter mogen van kwaliteit, maar mag vooral meer gebruikt worden. Feit is echter dat het ene wellicht te maken heeft met het andere.
Een van de meest gehoorde klachten van leerkrachten is: “Ik zou wel meer op de computer willen werken, maar ik kan nooit in de computerklas.” Of een andere verzuchting: “Elke keer als ik naar de computerklas ga, is er een technisch probleem met één of meerdere toestellen” Om te zwijgen van: “Onze computerklassen zijn uitgerust met 13 computers, in mijn klas zitten 24 leerlingen die een informatica-toets moeten afleggen.”

Mijn eigen ervaring leert dat leerkrachten veel sneller geneigd zijn om de computer te gebruiken als ze het toestel kunnen vertrouwen. In scholen met een uitgeruste computerklas zal het probleem eerder zijn dat er te veel leerkrachten zijn die met de computer willen werken als te weinig. Dat geven ze ook aan in het onderzoek: Wij zijn ons bewust van het nut van de computer en van de meerwaarde voor mijn les. Maar ik ben geen technische specialist dus zorg ervoor dat het werkt.

Belangrijke opmerking: de gegevens waarop de analyses dateren zijn volgens de pdf van het schooljaar 2007-2008.

In dit rapport wordt op vraag van het departement onderwijs een aantal bijkomende analyses gerapporteerd van gegevens die in het MICTIVO-project (OBPWO 06.05) in het schooljaar 2007-2008 werden verzameld.

De taken van de ICT-coördinator

Ik kan als ICT-coördinator uiteraard niet objectief zijn, maar als je ziet welke opdrachten een ICT-coördinator toegedeeld krijgt in het aantal uren dat hij of zij op school is kan je je toch afvragen of dat nog realistisch is.

Iet wat mij als leerkracht in het lager onderwijs al jaren vreemd lijkt is de oneven verdeling in toegekende uren voor de ICT-coördinator. In het basisonderwijs verhoudt het aantal uren als iets minder dan 2,5 uur per 100 leerlingen, terwijl dat in het secundair 4 uur per 100 leerlingen is. Dit terwijl je in de grafiek merkt dat de taken die beiden toegewezen op het administratief vlak na nagenoeg gelijklopend zijn.

Zelf vind ik dat een school – of die nu 50 of 1000 leerlingen heeft – altijd recht moet hebben op een basis dienstverlening. Want ja, in een school van 3 klasjes, zullen heel wat minder computers aanwezig zijn. Maar een eigen ICT-beleid, opleiding aan de leerkrachten, een schoolwebsite maken en onderhouden, het opstarten van een schoolnetwerk en de computers voor de administratie, is in elke school een tijdrovend karwij. Die taken zijn ook even tijdrovend wanneer het over een basisschool of een secundaire school gaat. Het is dus compleet onbegrijpelijk waarom ICT-coördinatoren in basisonderwijs de klus in 60% van de tijd van hun collega’s uit het secundair moeten klaren.

Belangrijke opmerking: de gegevens waarop de analyses dateren zijn volgens de pdf van het schooljaar 2007-2008.

In dit rapport wordt op vraag van het departement onderwijs een aantal bijkomende analyses gerapporteerd van gegevens die in het MICTIVO-project (OBPWO 06.05) in het schooljaar 2007-2008 werden verzameld.

Leerkrachten buizen zichzelf op vlak van ICT

In het onderzoek vroeg men leerkrachten hoe ze zichzelf inschatten inzake pedagogisch-didactische competenties inzake ICT. De leerkrachten plaatsten zichzelf op een antwoordschaal waar 1 niet voldoende 2 een beetje 3 voldoende 4 goed en 5 uitstekend was. In het lager onderwijs zegt de gemiddelde leerkracht dat ze over een beetje ICT-competenties beschikken(2,8), in het secundair geeft men zichzelf net voldoende (3,3). Gelukkig beschikken de jonge leerkrachten over meer zelfzekerheid dan de mensen met 25 jaar of meer ervaring, maar het verschil is verrassend klein.

Ondanks dat ze zich niet erg bekwaam voelen met de computer, zijn leerkrachten zich er wel erg van bewust dat de computer voor hen nuttig is. Ze geven aan dat eens zijn met de stelling dat de computer nuttig is voor mij, en dat het belangrijk is om de computer te kunnen gebruiken. Echt geboeid door de computer zijn ze niet. Op de stelling Het werken met computer interesseert me enorm antwoord de leerkracht dat ze het er min of meer mee eens zijn.

Met andere woorden, wat ik voel in de dagelijkse realiteit op school is dat leerkrachten onzeker zijn over het gebruik van de computer. Ze zijn bang dat er iets fout zal lopen en dat hun les daarom gaat in het honderd lopen. Ze denken dat ze onvoldoende capabel zijn met de computer maar zijn erg bereid om er meer over te weten. De computer vinden ze op zich een lastig toestel dat hen niet erg interesseert, maar ze zien wel het nu in van de toestellen.

Belangrijke opmerking: de gegevens waarop de analyses dateren zijn volgens de pdf van het schooljaar 2007-2008.

In dit rapport wordt op vraag van het departement onderwijs een aantal bijkomende analyses gerapporteerd van gegevens die in het MICTIVO-project (OBPWO 06.05) in het schooljaar 2007-2008 werden verzameld.

Computervaardigheden in de klas

Wanneer aan leerlingen werd gevraagd hoe vaak ze in contact komen met de computer en voor welke activiteiten blijkt dat de computer het vaakst aan gaat voor het opzoeken van informatie. In het basisonderwijs wordt er ook regelmatig geoefend met behulp van de computer. Toch zien we nog een heel aantal scholen waar de leerlingen rapporteren dit soort oefeningen nooit te doen.

Helaas vertrekt het onderzoek niet op basis van de eindtermen van ICT. Belangrijke ICT-vaardigheden als het veilig omgaan met de computer zijn nu niet onderzocht. Terwijl het vandaag toch een belangrijke maatschappelijke plicht is om de leerlingen eilig om te leren springen met hun privacy en de normen en waarden. Uit het onderzoek van Apestaartjaren waar ik eerder over schreef, kan je afleiden dat jongeren de dag van vandaag naast een technische opleiding inzake computergebruik, zeker ook getraind moeten worden in de attitudes die er aan gekoppeld zijn.

Belangrijke opmerking: de gegevens waarop de analyses dateren zijn volgens de pdf van het schooljaar 2007-2008.

In dit rapport wordt op vraag van het departement onderwijs een aantal bijkomende analyses gerapporteerd van gegevens die in het MICTIVO-project (OBPWO 06.05) in het schooljaar 2007-2008 werden verzameld.

Aanwezigheid van software voor kinderen met een beperking

In eerste plaats denk ik dan aan software als Sprint of Kurzweill die kinderen met lees- en spellingsproblemen helpt hun probleem te ondervangen. Het goede nieuws is dat in 2007-2008, zowel in het lager als in het secundair, al 35% van de scholen in het bezit was van dergelijke software. In de voorbije 2 jaar werden grootse acties werden ondernomen om de aankoop van deze software financieel te ondersteunen. Ik vertrouw er eigenlijk op dat de huidige cijfers een pak hoger zullen liggen.

Opvallend:

In tegenstelling tot wat mag worden verwacht lijkt er geen lineair verband tussen aantal GOK-uren en aanwezigheid van software voor leerlingen met functiebeperkingen. In het secundair onderwijs stellen we zelfs vast dat scholen ‘zonder’  GOK-uren meest frequent aangeven over software voor leerlingen met functiebeperkingen te beschikken.

De grafiek geeft het percentage van het aantal scholen dat compenserende software heeft op school aan, verdeeld over scholen waar geen, gemiddeld of een hoog aantal uren GOK toegekend zijn.

Ik dacht in eerste instantie in dezelfde lijn als de onderzoekers. Toch is het niet logisch om een verband te leggen tussen het aantal GOK-uren en software voor kinderen met een beperking. Programma’s als Sprint of Kurzweill helpen kinderen met lees- en spellingsproblemen, maar GOK uren zijn er vooral voor kinderen uit een sociaal zwak milieu of anderstaligen. Het is zeer de vraag of die kinderen gebaat zouden zijn met dergelijke software.

Een veel interessantere vraag zou geweest zijn hoe de aanwezigheid van de software zich verhoudt tot het aantal uren zorg op school.

Wat verder in het onderzoek leren we helaas dat, aanwezigheid van compenserende software alleen, onvoldoende blijkt. Meer dan 50 % van de leerkrachten gebruikt nooit software voor leerlingen met een functiebeperking te ondersteunen.

Noem me naïef, maar ook hier hoop ik dat we op dat gebied op 3 jaar ook een hele vooruitgang geboekt zullen hebben. Uit reacties van leerlingen die ondertussen in het secundair zitten merk ik dat leerkrachten er zeker voor open staan. En de vraag naar bijscholingen, overschrijdt het aanbod. Nog een positief signaal is dat uitgeverijen hun materiaal digitaal beschikbaar stellen. Hopelijk denken ze er aan om dit compatibel houden met de voorleessoftware. (Geen hyper-beveiligde flash-documenten, maar een eenvoudige pdf volstaat!)

Ik denk dat het dus héél noodzakelijk is dat de ICT-coördinator en de coördinator van het zorgbeleid op school samen onderzoeken hoe ze de software vlot kunnen implementeren op de school. Wat zijn de noden van de leerkrachten (digitaal materiaal hebben of creëren) en van de leerlingen (laptop, met stroom, netwerk,… in de klas).