Gisteren zal blogger Pieter Baert aan de tafel bij Phara. Hij mocht opdraven als beroemde Vlaamse blogger en kenner van sociale media, om in debat te gaan met Hadise, Belgisch-Turkse zangeres, Selahattin Koçak, Belgisch-Turkse schepen van sp.a en Meyrem Almaci, Belgisch-Turks kamerlid van Groen!

Maar ondanks de aanwezigheid van Pietel (want dat is de digitale identiteit van Pieter Baert) was het niveau van het gesprek rond facebook weerom, om van te huilen. Opnieuw draaide het uiteindelijk om die ene onozele vraag: hoe kan je nu honderden of zoals de politici duizenden vrienden hebben?

Ik geef toe: de naam ‘vriend’ is niet goed gekozen. Mijn facebook-contacten zijn niet allemaal vrienden, maar vaak niet meer dan kennissen of zelfs contacten. En dat is niet erg, de mensen in mijn vriendenlijst ken ik goed genoeg om de informatie mee te delen die ik wil delen. Ik bepaal nog altijd zélf hoe extravert ik in mijn digitale identiteit wil zijn.

Het is blijkbaar heel moeilijk om te verstaan dat je digitale identiteit en echte identiteit verschillend kunnen zijn. Ik zie dan ook geen enkel probleem in politici die hun facebook gebruiken om campagne te maken. Net zoals een eigen website of blog, is het een manier om je boodschap over te brengen. En je vrienden, dat zijn mensen die meer van je willen weten, of je willen steunen. Ik snap heel de discussie niet.

Het meest jammer vind ik dat nog steeds zo weinig mensen beseffen dat je binnen je facebook profiel kan variëren in privacy naar gelang de vriend. In mijn vorige artikels schreef ik al hoe je vriendenlijsten kan aanmaken. Hierdoor had Selahattin Koçak kunnen voorkomen  dat men gisteren redelijk gênante foto’s uit zijn facebook-pagina kon lichten.

Je kan de uitzending herbekijken op de website van Phara. Het programma start met de discussie over Facebook, dus da’s mooi meegenomen.

Niet omdat ik iets tegen Wouter heb. Ik ken ‘m nog van in het Sint-Niklase jeugdhuis, van op de dienst sport en jeugdwerking en van een occasionele babbel hier en daar. Mocht Wouter niét als politieke figuur op facebook zitten, zat ie vast in het vriendenlijstje van ‘verre kennisen’. Ook al kende ik Wouter helemaal niet persoonlijk, gaf hij me indertijd een hele sympathieke en vertrouwenswaardige indruk.

Maar dat vertrouwen is Wouter gaandeweg kwijt geraakt. Mijn vader, die het niet zo heeft voor “de sossen” (SOSsen?), want zo worden de soicalisten hier genoemd, zei op de dag dat de rel uitbrak over de trouwkoppels: “Ge gaat zien, diene Van Bellingen zal vanaf nu op élke lijst staan waar z’em op kunnen zetten. De sossen hebben geen politici nodig, maar BV’s.”

Wat blijkt, tot mijn grote spijt, moet ik mijn pa gelijk geven. Sinds zijn naam bekend is, heeft Wouter nog geen enkele verkiezing overgeslagen. Ik heb nooit naar het programma van Van Bellingen gezocht, of nog maar zijn verkiezingsbeloftes nageslagen. Maar wat ik desondanks weet, is dat de stemmen die hem aan zijn schepenzetel hielpen blijkbaar minder belangrijk zijn als de federale verkiezingen van 2007. Daar haalde hij -door het zwakke resultaat van SP.A.- niet verkozen. Nu probeert hij opnieuw, om verkozen te worden als Vlaams Volksvertegenwoordiger.

Het is daardoor dat mijn maag draait, telkens als ik een affiche van Wouter zie. Zijn vriendelijke lach, lijkt me toe te schreeuwen: stem op mij, dan kan ík promotie maken. Dan kan ík naar het Vlaams Parlement, en daarna misschien wel naar het Federaal. En zo werd die vriendelijke kennis van mijn jeugd plots een even platte politicus als “de manen van op tv die alleen met zichzelf en hun politieke spelletjes bezig zijn.”

Ontgoocheling, da’s wat ik voel als “de eerste zwarte schepen van Vlaanderen” me oproept om nummertje vijf te kleuren op de lijst van de SP.A.

Meer over Wouter en zijn verkiezingsprogramma op zijn facebook-pagina. (Die wél veel promotie bevat, maar bijzonder magertjes is op inhoudelijk gebied.)