Zeg het hem zelf: Sint-Niklaas
Pascal Smet, minister van onderwijs werkt tegen het einde van het schooljaar zijn tournee door Vlaanderen af, waarbij hij z’n oor te luister legt bij professionals (onderwijsmensen, zeg maar), ouders en leerlingen. Op 15 mei passeerde hij Sint-Niklaas en ik was er bij.
Leerkrachten aan het woord
De minister kwam om te luisteren en dat deed hij. Het publiek kreeg de mogelijkheid om hun ei te leggen. En ondanks de geringe opkomst (zit de ongelukkige datum daar voor iets tussen?), ik schat maximum een 50-tal deelnemers, waren er meer dan voldoende vragen. De reeks kabinetsmedewerkers die mee volgden achteraan in de zaal, om de soms heel specifieke vragen van leerkrachten op te schrijven, bleken geen overbodige luxe.
Het was de rode draad doorheen de voormiddag: verzuchtingen, praktische problemen, irritaties, … uit het werkveld. Soms waren de vragen heel specifiek “Mijn school telt 178 leerlingen, dat zijn er twee te weinig voor een volwaardig directeursambt. Kan daar iets aan gebeuren?” tot algemeen “De klassen in BSO scholen zijn te groot. Kunnen ze niet wat kleiner.”
Het is een beetje jammer dat het concept “Kom uw ei leggen bij de minister” de aanwezigen in het cliché van de klagende leerkracht dwingt. En door de diversiteit van het publiek kwamen er zowel vragen over stageplaatsen in de chemische sector tot theoretische vragen over hoe de uren op de school verdeeld worden.
De minister van onderwijs aan het woord
Bij vragen over de beslissingen die hij als minister nam, was Pascal Smet duidelijk. Hij gaf bijvoorbeeld duidelijk aan waarom de uren voor mentoren worden afgeschaft en hoe scholen daar op kunnen inspelen. En ook over het leerzorgdecreet was hij niet mis te verstaan: de clusters komen er maar worden gefaseerd ingevoerd. Praktische problemen worden eerst weggewerkt in dialoog met leerkrachten, omkadering en ouders.
Op andere vragen kon hij niet veel anders antwoorden dan: “We zijn ons bewust van het probleem, maar om budgettaire redenen kunnen we daar nu niks aan doen.” of “Daar kan ik geen concreet antwoord op geven, want het is erg complexe materie.”
Was het dat allemaal waard?
In het Vlaams Parlement werd de minister het vuur aan de schenen gelegd over “Zeg het hem zelf”. Of de totale kostprijs van deze ontmoeting met het werkveld wel 205.000 euro waard is?
Zelf denk ik dat 205.000 euro héél veel geld is. En als je op die kostbare ontmoetingen in het antwoord op nagenoeg elke vraag moet horen dat dat moeilijk is om budgettaire redenen, dan is het wel zuur.
Anderzijds voel ik wel waardering voor Pascal Smet. Hij doet het toch maar: zich in het hol van de leeuw wagen, vooraan een zaal gevuld met mensen met één of ander probleem, te gaan zitten. De enige manier om zonder al te grote kwetsuren uit zo’n situatie te raken is eerlijkheid. En dat was hij. Als hij er geen idee van had, dan werd dat toegegeven. En als een voorstel niet realistisch was, gaf hij mensen geen valse hoop.
Als “Zeg het hem zelf” iets goed doet, dan is het zorgen voor heel veel concrete actiepunten voor de minister. Het zal een hele uitdaging zijn om de mensen die met een concrete vraag kwamen in de loop van de volgende tijd ook een antwoord te geven.
En geen leerkracht die nog kan zeggen, dat hij niet de kans had om zijn bekommernis op de tafel te leggen.
Verwante artikels:
€ 200.000 is ongeveer één euro per Vlaamse leerkracht, dat valt dus best mee. Dan tel ik nog geeneens de ouders en leerlingen mee.
Ik werk zelf op de redactie van Klasse en dan leer je omgaan met dit soort getallen. Niet alleen in geld, maar ook in drukwerk, databaserecords, abbonnees, enzovoort. Het is altijd veel, heel erg veel. Als er dan driehonderd Klasses terugkomen met ‘adres onbekend’, moet je jezelf daar weer aan herinneren: driehonderd, dat is nog niet één per duizend.
Bedankt voor je comment Toon. Ik begrijp dat de bedragen, eens je in grote massa’s denkt inderdaad meevallen. Je las ook mijn mening over “goed besteed of niet”. Ik denk in ieder geval dat de intentie en de uitwerking van het initiatief lovenswaardig zijn.
In één van de artikels die ik tegenkwam op het web, las ik dat men berekend had dat de minister 85% van de tijd geluisterd had. Ik vind dat diezelfde mensen ook moeten durven rekenen, wat “Zeg het hem zelf” gekost heeft per aanwezige. Want dàt, en ik hoop dat je het daar toch eens mee kan zijn, is de enige juiste berekening: hoeveel heeft het gekost per persoon die (rechtstreeks) bereikt is met deze campagne.
Het klopt inderdaad dat je er niet zomaar van kan uitgaan dat elk lid van de te bereiken doelgroep automatisch ook bereikt is én weet waar het over gaat én daar dan over heeft nagedacht én zich al dan niet heeft geëngageerd.
Ik weet niet precies hoeveel aanwezigen er overal geweest zijn, maar wel dat het sterk uiteenloopt. Er zijn sessies geweest voor ouders, leraars, leerlingen,… in heel wat verschillende steden. De hele lijst is ook nog niet afgewerkt.
Ikzelf ben naar de sessie voor ouders geweest in Leuven om eens poolshoogte te nemen. Daar zaten naast individuele ouders ook heel wat voorzitters en vertegenwoordigers van ouderraden en zo, dus het lijkt me ook niet helemaal eerlijk om enkel de aanwezigen te tellen. Je kan ook via de site je vraag stellen zonder naar een sessie te komen, en dat heeft blijkbaar ook aardig wat succes.
Misschien is het ook zinvol om te kijken naar het resultaat. Dat zal hopelijk een goede rangorde van prioriteiten zijn en een duidelijke communicatie over veel voorkomende vragen. Voorlopig nog toekomstmuziek, maar de nuttige data loopt binnen. Is dat dan € 205.000 waard? Als alle scholen in Vlaanderen daar uiteindelijk beter van worden, denk ik het wel.
De minister had net zo goed een paar vertegenwoordigers van belangengroepen kunnen uitnodigen en dat kunnen beschouwen als ‘meningen uit het veld’, maar dit is volgens mij een veel betere piste.
Er is inderdaad geen geld, dat merken we hier ook elke dag. Da’s frustrerend, maar maakt het des te belangrijker om de prioriteiten juist te leggen. Op dat vlak denk ik eigenlijk dat te veel geld hebben schadelijker is dan te weinig. Als je moet besparen denk je na over wat echt belangrijk is, als je een bodemloze schatkist hebt wordt kwaliteit onbelangrijk. Het dot-comverhaal uit de jaren ’90, zeg maar.